Bruna Milani
available in: Portuguese (original) | French | Spanish | Italian | German | English | Swedish | Russian | Dutch | Arabic Primeiro post... o que escrever? como começar? qual assunto tratar?
Fico sempre pensando nisso, e nunca sai nada...
Isso também acontece no nosso dia-a-dia, quando temos uma idéia, mas não a colocamos em prática, por medo de se passar por ridículo, medo das críticas, enfim, vergonha de expor as próprias idéias.
Mas... se todos pensarem assim, como vamos começar algo? Como vamos discutir, debater, aprimorar as idéias? Os planos? As ações?
Eu também era dessas, que só pensava (pelo menos tentava, rs) em algo, achava legal se tal plano acontecesse, mas nunca ia atrás, sempre deixava para um outro "super-herói" começar a agir, a fazer a diferença.
É aquela velha história, se cada um fizer a sua parte, podemos sim melhorar o mundo. Todo mundo acredita nisso. Mas por que ninguém age? por que todo mundo fica esperando outra pessoa agir?
Às vezes, percebo isso na minha escola. Amigos, não estão preocupados em deixar o ambiente limpo, vivem jogando bolinhas de papel. O que falta neles talvez é a consciência que, para fazer os papéis, no qual eles só desperdiçam, é preciso destruir uma floresta, colocar em risco a vida de animais que muitos estão em extinção, desmatar.
Essas pessoas não percebem que estão destruindo o próprio patrimônio. A própria vida.
Se todo mundo tiver atitudes como essa, o que vai ser do futuro dos nossos filhos? Dos nossos netos e bisnetos? O que vai ser do futuro dos jovens de hoje? Do NOSSO futuro?
Todo mundo está cansado de saber tudo isso, mas por que simplesmente ignoram o assunto?
E voltamos no que eu já citei: pelo medo de começar a agir.
O primeiro passo é sempre o mais difícil, mas nós precisamos buscar informação, inspiração, se envolver de verdade com aquilo que nos preocupa ou com aquilo que nos faz bem. É preciso organizar tempo e espaço.
Minha inspiração foi e é meu irmão. Com suas várias idéias e objetivos.
Muitos que aqui escreveram suas histórias, também me incentivaram a colocar uma idéia pra frente.
Percebi, que realmente, se a gente "puxar um fio", vamos desencadear vários assuntos, vários outros temas, várias outras idéias. Uma coisa puxa outra.
Hoje, temos vários meios de comunicação e recursos.
Com a internet presente na nossa vida, temos o mundo em nossas mãos, para usar e abusar das informações.
Não podemos ter vergonha de perguntar, de divulgar, de pedir.
Eu e uma amiga, Anamaria, tivemos uma idéia de começar alguma atividade na escola, resolvemos realmente fazer alguma coisa. Um Jornal Mural, com o objetivo de conscientizar os alunos sobre os problemas ambientais e sociais, gerar novas idéias. Conversamos com coordenadores pedagógicos e professores, e tivemos o total apoio.
Passamos então a idéia para um papel. Registramos o que queremos fazer.
Então fizemos parcerias com a Escola da Família, onde nos forneceram vários recursos e materiais.
Ontem (20/10/2008) e hoje, divulgamos as nossas atividades para os alunos. A gente já esperava um número não animador de pessoas que estariam dispostas a ajudar a montar esse Mural, embora conseguimos conquistar ótimos alunos.
Estamos cientes que vamos encontrar muitos obstáculo pela frente. Só que nós estamos dispostas a enfrentá-los. Estamos interessadas em colocar esse projeto pra funcionar. Gerar novas idéias. Isso também é um objetivo. Aprimorar sempre o trabalho que estamos fazendo hoje.
É importante ressaltar que esse Jornal Mural, não pertence somente a equipe que estamos montando. Embora poucos fazem parte, esse projeto pertence a todos, a comunidade, a outras escolas. Só esperamos que todos colaborem, não atrapalhem, esperamos que a galera dê sugestões e críticas, tudo é bem vindo!
É o nosso primeiro projeto, nossa primeira atividade, nossa primeira viagem a esse mundo.
Queremos debater, discutir, nos tornarmos críticos, argumentar...
E acima de tudo, queremos AGIR!
"A visão sem ação, não passa de um sonho.
A ação sem visão é só um passatempo.
A visão com ação pode mudar o mundo."
(Martha Medeiros)
Fico sempre pensando nisso, e nunca sai nada...
Isso também acontece no nosso dia-a-dia, quando temos uma idéia, mas não a colocamos em prática, por medo de se passar por ridículo, medo das críticas, enfim, vergonha de expor as próprias idéias.
Mas... se todos pensarem assim, como vamos começar algo? Como vamos discutir, debater, aprimorar as idéias? Os planos? As ações?
Eu também era dessas, que só pensava (pelo menos tentava, rs) em algo, achava legal se tal plano acontecesse, mas nunca ia atrás, sempre deixava para um outro "super-herói" começar a agir, a fazer a diferença.
É aquela velha história, se cada um fizer a sua parte, podemos sim melhorar o mundo. Todo mundo acredita nisso. Mas por que ninguém age? por que todo mundo fica esperando outra pessoa agir?
Às vezes, percebo isso na minha escola. Amigos, não estão preocupados em deixar o ambiente limpo, vivem jogando bolinhas de papel. O que falta neles talvez é a consciência que, para fazer os papéis, no qual eles só desperdiçam, é preciso destruir uma floresta, colocar em risco a vida de animais que muitos estão em extinção, desmatar.
Essas pessoas não percebem que estão destruindo o próprio patrimônio. A própria vida.
Se todo mundo tiver atitudes como essa, o que vai ser do futuro dos nossos filhos? Dos nossos netos e bisnetos? O que vai ser do futuro dos jovens de hoje? Do NOSSO futuro?
Todo mundo está cansado de saber tudo isso, mas por que simplesmente ignoram o assunto?
E voltamos no que eu já citei: pelo medo de começar a agir.
O primeiro passo é sempre o mais difícil, mas nós precisamos buscar informação, inspiração, se envolver de verdade com aquilo que nos preocupa ou com aquilo que nos faz bem. É preciso organizar tempo e espaço.
Minha inspiração foi e é meu irmão. Com suas várias idéias e objetivos.
Muitos que aqui escreveram suas histórias, também me incentivaram a colocar uma idéia pra frente.
Percebi, que realmente, se a gente "puxar um fio", vamos desencadear vários assuntos, vários outros temas, várias outras idéias. Uma coisa puxa outra.
Hoje, temos vários meios de comunicação e recursos.
Com a internet presente na nossa vida, temos o mundo em nossas mãos, para usar e abusar das informações.
Não podemos ter vergonha de perguntar, de divulgar, de pedir.
Eu e uma amiga, Anamaria, tivemos uma idéia de começar alguma atividade na escola, resolvemos realmente fazer alguma coisa. Um Jornal Mural, com o objetivo de conscientizar os alunos sobre os problemas ambientais e sociais, gerar novas idéias. Conversamos com coordenadores pedagógicos e professores, e tivemos o total apoio.
Passamos então a idéia para um papel. Registramos o que queremos fazer.
Então fizemos parcerias com a Escola da Família, onde nos forneceram vários recursos e materiais.
Ontem (20/10/2008) e hoje, divulgamos as nossas atividades para os alunos. A gente já esperava um número não animador de pessoas que estariam dispostas a ajudar a montar esse Mural, embora conseguimos conquistar ótimos alunos.
Estamos cientes que vamos encontrar muitos obstáculo pela frente. Só que nós estamos dispostas a enfrentá-los. Estamos interessadas em colocar esse projeto pra funcionar. Gerar novas idéias. Isso também é um objetivo. Aprimorar sempre o trabalho que estamos fazendo hoje.
É importante ressaltar que esse Jornal Mural, não pertence somente a equipe que estamos montando. Embora poucos fazem parte, esse projeto pertence a todos, a comunidade, a outras escolas. Só esperamos que todos colaborem, não atrapalhem, esperamos que a galera dê sugestões e críticas, tudo é bem vindo!
É o nosso primeiro projeto, nossa primeira atividade, nossa primeira viagem a esse mundo.
Queremos debater, discutir, nos tornarmos críticos, argumentar...
E acima de tudo, queremos AGIR!
"A visão sem ação, não passa de um sonho.
A ação sem visão é só um passatempo.
A visão com ação pode mudar o mundo."
(Martha Medeiros)
Attitude et Problèmes Socioambientais
Automatically translated into French thanks to WorldLingo
Premier post… ce que écrira ? comment commencer ? quel sujet traiter ?
Je reste toujours en pensant dans cela, et jamais il ne sort rien…
Cela aussi arrive dans nôtre quotidien, quand nous avons une idée, mais nous ne la plaçons pas en pratique, par peur nous passer par ridicule, peur des critiques, enfin, honte d'exposer les idées elles-mêmes.
Mais… si tous pensent ainsi, comme nous allons commencer quelque chose ? Comme nous allons discuter, débattre, améliorer les idées ? Les plans ? Les actions ?
J'aussi c'était de celui-là, lesquels seulement pensait (pour le moins il essayait, rs) dans quelque chose, trouvait légal si tel plan arrivait, mais jamais n'allait pas derrière, toujours laissait pour une autre « super-herói » commencer à agir, à faire la différence. Mais dans le monde où nous vivons aujourd'hui, qui ne connaît pas les problèmes environnementaux et sociaux que nous souffrons aujourd'hui, se passe par ignorant.
Où nous allons arrêter avec tels problèmes si nous n'agissons pas ?
C'est cette vieille histoire, si chacun fait sa partie, pouvons oui améliorer le monde. Tout le monde croit dans cela. Mais pourquoi personne n'agit pas ? pourquoi tout le monde reste en attendant autre personne agir ?
Quelques-uns sont égoïstes au point de vue, que si qui devrait faire quelque chose pour s'améliorer (dans le cas, les hommes politiques), ils ne font rien, ne trouvent alors, que personne n'a pas besoin d'ne pas agir. Où nous allons arrêter avec des personnes en pensant de cette manière ?
Quelquefois, je perçois cela dans mon école. Des amis, ne sont pas inquiétés à laisser l'environnement propre, vivent en jouant des petites balles de papier. Ce que manque dans eux peut-être est la conscience que, pour que il fasse les papiers, dans lesquels ils seulement gaspillent, il faut de détruire une forêt, placer dans risque la vie d'animaux que beaucoup sont dans extinction, desmatar.
Ces personnes ne perçoivent pas qu'ils détruisent le patrimoine lui-même. La vie elle-même.
Si tout le monde a des attitudes comme celui-là, ce qui va être de l'avenir de leurs fils ? De leurs petits-fils et d'arrière-petit-fils ? Ce que va être de l'avenir des jeunes d'aujourd'hui ? De notre avenir ?
Tout le monde est fatigué de savoir tout cela, mais pourquoi ils simplement ignorent le sujet ?
Et nous tournons dans que j'ai cité : par la peur de commencer à agir.
Première étape est toujours la plus difficile, mais nous avons besoin de chercher des informations, de l'inspiration, de nous impliquer de vérité avec ce qui il t'inquiète ou avec ce qui il te fait bien. Il faut d'organiser temps et espace.
Mon inspiration a été et est mon frère. Avec leurs plusieurs idées et objectifs.
Beaucoup qui ici ont écrit leurs histoires, aussi m'ont stimulé à placer une idée pra devant.
J'ai perçu, que réellement, si les gens « tirent un fil », nous allons déchaîner plusieurs sujets, plusieurs autres sujets, plusieurs autres idées. Une chose tire autre.
Aujourd'hui, nous avons plusieurs moyens de communication et ressources.
Avec l'internet présent dans notre vie, nous avons le monde dans nos mains, pour utiliser et abuser des informations.
Nous ne pouvons pas avoir honte de demander, de divulguer, de demander.
J'et un ami, Anamaria, nous avons eu une idée de commencer quelque activité dans l'école, décidons réellement de faire quelque chose. Un Journal Mural, avec l'objectif conscientizar les élèves sur les problèmes environnementaux et sociaux, produire de nouvelles idées. Nous parlons avec des coordinateurs pédagogiques et des enseignants, et avons eu la totale aide.
Nous passons alors à idée pour un papier. Nous enregistrons ce que nous voulons faire.
Alors nous avons fait des partenariats avec l'École de la Famille, où ils nous ont fourni à plusieurs ressources et matériels.
Hier (20/10/2008) et aujourd'hui, nous divulguons nos activités pour les élèves. Les gens déjà attendaient un nombre non animateur de personnes qui seraient disposées à aider à monter ce Peinture mural, bien que nous réussissions à conquérir des ótimos élèves. Ce qu'il m'a laissé triste, a été avoir qu'il traitera avec des personnes malgré des ignorants, qui ont ri, de notre attitude. Ils ont ri d'un problème qui afflige notre monde d'aujourd'hui. (Lequel l'avenir de celles-ci ?). Certainement, celui-là qui ont ri, ne vont pas être premiers, beaucoup moins derniers, sommes informés que ce type d'obstacle, nous allons trouver toujours. Seulement nous sommes disposés à leur affronter. Nous sommes intéressés à placer ce projet pra fonctionner. Produire de nouvelles idées. Cela aussi est un objectif. Améliorer toujours le travail que nous faisons aujourd'hui.
Il est important de rejaillir que ce Journal Mural, n'appartient pas seulement l'équipe que nous montons. Bien que peu fassent partie, ce projet appartient à tous, la communauté, à autres écoles. Seulement nous attendons que tous collaborent, ne confondent pas, attendons que la galera donne des suggestions et des critiques, tout est bienvenue !
C'est nôtre premier projet, nôtre première activité, nôtre premier voyage à ce monde.
Nous voulons débattre, discuter, devenir des critiques, faire valoir…
Et au-dessus de tout, nous voulons AGIR !
« La vision sans action, ne passe pas d'un rêve.
L'action sans vision est seule un divertissement.
La vision avec action peut changer le monde. «
(Martha Medeiros)
Automatically translated into French thanks to WorldLingo
Premier post… ce que écrira ? comment commencer ? quel sujet traiter ?
Je reste toujours en pensant dans cela, et jamais il ne sort rien…
Cela aussi arrive dans nôtre quotidien, quand nous avons une idée, mais nous ne la plaçons pas en pratique, par peur nous passer par ridicule, peur des critiques, enfin, honte d'exposer les idées elles-mêmes.
Mais… si tous pensent ainsi, comme nous allons commencer quelque chose ? Comme nous allons discuter, débattre, améliorer les idées ? Les plans ? Les actions ?
J'aussi c'était de celui-là, lesquels seulement pensait (pour le moins il essayait, rs) dans quelque chose, trouvait légal si tel plan arrivait, mais jamais n'allait pas derrière, toujours laissait pour une autre « super-herói » commencer à agir, à faire la différence. Mais dans le monde où nous vivons aujourd'hui, qui ne connaît pas les problèmes environnementaux et sociaux que nous souffrons aujourd'hui, se passe par ignorant.
Où nous allons arrêter avec tels problèmes si nous n'agissons pas ?
C'est cette vieille histoire, si chacun fait sa partie, pouvons oui améliorer le monde. Tout le monde croit dans cela. Mais pourquoi personne n'agit pas ? pourquoi tout le monde reste en attendant autre personne agir ?
Quelques-uns sont égoïstes au point de vue, que si qui devrait faire quelque chose pour s'améliorer (dans le cas, les hommes politiques), ils ne font rien, ne trouvent alors, que personne n'a pas besoin d'ne pas agir. Où nous allons arrêter avec des personnes en pensant de cette manière ?
Quelquefois, je perçois cela dans mon école. Des amis, ne sont pas inquiétés à laisser l'environnement propre, vivent en jouant des petites balles de papier. Ce que manque dans eux peut-être est la conscience que, pour que il fasse les papiers, dans lesquels ils seulement gaspillent, il faut de détruire une forêt, placer dans risque la vie d'animaux que beaucoup sont dans extinction, desmatar.
Ces personnes ne perçoivent pas qu'ils détruisent le patrimoine lui-même. La vie elle-même.
Si tout le monde a des attitudes comme celui-là, ce qui va être de l'avenir de leurs fils ? De leurs petits-fils et d'arrière-petit-fils ? Ce que va être de l'avenir des jeunes d'aujourd'hui ? De notre avenir ?
Tout le monde est fatigué de savoir tout cela, mais pourquoi ils simplement ignorent le sujet ?
Et nous tournons dans que j'ai cité : par la peur de commencer à agir.
Première étape est toujours la plus difficile, mais nous avons besoin de chercher des informations, de l'inspiration, de nous impliquer de vérité avec ce qui il t'inquiète ou avec ce qui il te fait bien. Il faut d'organiser temps et espace.
Mon inspiration a été et est mon frère. Avec leurs plusieurs idées et objectifs.
Beaucoup qui ici ont écrit leurs histoires, aussi m'ont stimulé à placer une idée pra devant.
J'ai perçu, que réellement, si les gens « tirent un fil », nous allons déchaîner plusieurs sujets, plusieurs autres sujets, plusieurs autres idées. Une chose tire autre.
Aujourd'hui, nous avons plusieurs moyens de communication et ressources.
Avec l'internet présent dans notre vie, nous avons le monde dans nos mains, pour utiliser et abuser des informations.
Nous ne pouvons pas avoir honte de demander, de divulguer, de demander.
J'et un ami, Anamaria, nous avons eu une idée de commencer quelque activité dans l'école, décidons réellement de faire quelque chose. Un Journal Mural, avec l'objectif conscientizar les élèves sur les problèmes environnementaux et sociaux, produire de nouvelles idées. Nous parlons avec des coordinateurs pédagogiques et des enseignants, et avons eu la totale aide.
Nous passons alors à idée pour un papier. Nous enregistrons ce que nous voulons faire.
Alors nous avons fait des partenariats avec l'École de la Famille, où ils nous ont fourni à plusieurs ressources et matériels.
Hier (20/10/2008) et aujourd'hui, nous divulguons nos activités pour les élèves. Les gens déjà attendaient un nombre non animateur de personnes qui seraient disposées à aider à monter ce Peinture mural, bien que nous réussissions à conquérir des ótimos élèves. Ce qu'il m'a laissé triste, a été avoir qu'il traitera avec des personnes malgré des ignorants, qui ont ri, de notre attitude. Ils ont ri d'un problème qui afflige notre monde d'aujourd'hui. (Lequel l'avenir de celles-ci ?). Certainement, celui-là qui ont ri, ne vont pas être premiers, beaucoup moins derniers, sommes informés que ce type d'obstacle, nous allons trouver toujours. Seulement nous sommes disposés à leur affronter. Nous sommes intéressés à placer ce projet pra fonctionner. Produire de nouvelles idées. Cela aussi est un objectif. Améliorer toujours le travail que nous faisons aujourd'hui.
Il est important de rejaillir que ce Journal Mural, n'appartient pas seulement l'équipe que nous montons. Bien que peu fassent partie, ce projet appartient à tous, la communauté, à autres écoles. Seulement nous attendons que tous collaborent, ne confondent pas, attendons que la galera donne des suggestions et des critiques, tout est bienvenue !
C'est nôtre premier projet, nôtre première activité, nôtre premier voyage à ce monde.
Nous voulons débattre, discuter, devenir des critiques, faire valoir…
Et au-dessus de tout, nous voulons AGIR !
« La vision sans action, ne passe pas d'un rêve.
L'action sans vision est seule un divertissement.
La vision avec action peut changer le monde. «
(Martha Medeiros)
Actitud y problemas de Socioambientais
Automatically translated into Spanish thanks to WorldLingo
Primer poste… ¿qué a escribir? ¿cómo comenzar? ¿cuál conforme al convite?
Estoy pensando siempre de esto, y nunca no deja nada…
Esto también sucede en el nuestros día-por-día, cuando tenemos una idea, pero no la ponemos en práctico, de miedo de si pasan para la irrisión, miedo los críticos, en el último, vergüenza de exhibir las ideas apropiadas.
Pero… ¿si todo pensar así, como van comenzar algo? ¿Cómo vamos a discutir, discutir, mejorar las ideas? ¿Los planes? ¿Las acciones?
I que también estaba de éstos, de que pensó solamente (por lo menos él probado, rs) algo, encontró legal si sucedió tal plan, pero nunca fue detrás, siempre a la izquierda para un otro “super héroe” a comenzar a actuar, diferenciar. Pero en el mundo donde vivimos hoy, que no sabe ambiente y social los problemas que sufrimos hoy, si pasan para ignorante.
¿Adónde vamos a parar con tales problemas si no para actuar?
Es esa vieja historia, si cada uno hacer su parte, puede mejorar sí el mundo. Todos cree esto. ¿Pero por qué nadie actúa? ¿por qué todos está esperando a otra persona a actuar?
Algunos son egoístas en el punto de vista, de que si quién tendría que hacer una cierta cosa para mejorar (en el caso, los políticos), no haga nada, el hallazgo entonces, que nadie necesita para actuar. ¿Adónde vamos a parar con la gente que piensa de esta manera?
A los tiempos, percibo esto en mi escuela. Los amigos, no se preocupan en dejar el ambiente limpio, bolas pequeñas de papel que juegan vivas. Quizás qué carece en ellos es la conciencia que, desempeñar los papeles, en los cuales pierden solamente, es necesario destruir un bosque, poner a riesgo la vida de los animales que muchos consisten en extinguir, para deforest.
Esta gente no percibe que ella está destruyendo el patrimonio apropiado. La vida apropiada.
¿Si todos tiene actitudes como esto, qué va a ser del futuro de sus niños? ¿De sus nietos y greats-nieto? ¿Qué va a ser del futuro de los jóvenes de hoy? ¿De nuestro futuro?
¿Todos es cansado saber todo esto, pero porqué ellos no hace caso simplemente del tema?
E nos volvemos en lo que cité: para el miedo a comenzar a actuar.
El primer paso es siempre el más difícil, pero necesitamos buscar la información, inspiración, si para implicar de verdad sobre lo que él se preocupa le o lo que él le hace bien. Ella es necesaria organizar tiempo y el espacio.
Mi inspiración era y es mi hermano. Con sus algunas ideas y objetivos.
Muchos que habían escrito sus historias aquí, también me habían estimulado poner un frente del pra de la idea.
Percibí, eso realmente, si la gente “para tirar de un alambre”, nosotros va al unchain algunos temas, varios otros temas, varias otras ideas. Una cosa tira otro.
Hoy, tenemos algunos medias y recursos.
Con el actual Internet en nuestra vida, tenemos el mundo en nuestras manos, para utilizar y para abusar de la información.
No podemos tener vergüenza de pedir, divulgar, pedir.
I y un amigo, Anamaria, teníamos una idea de comenzar una cierta actividad en la escuela, nosotros realmente decidimos hacer una cierta cosa. Un periódico del Mural, con el objetivo para adquirir conocimiento las pupilas en los problemas ambiente y sociales, para generar nuevas ideas. Hablamos con los coordinadores y los profesores pedagógicos, y teníamos la ayuda total.
Pasamos entonces la idea para un papel. Nos colocamos lo que deseamos hacer.
Entonces hicimos sociedades con la escuela de la familia, en donde adentro ella había proveído a algunos recursos y materiales ellos.
Ayer (20/10/2008) y hoy, divulgamos nuestras actividades para las pupilas. La gente esperó ya a actor del número de la gente que sería hecha uso de ayudar a montar este Mural, sin embargo no obtiene para conquistar pupilas excelentes. Qué me dejó triste, era tener eso a ocuparse de desafío ignorante de la gente, que ella había reído, de nuestra actitud. Se habían reído de un problema que aflige nuestro mundo de hoy. (Que el futuro de éstos). Ciertamente, éstos que habían reído, no van a ser primeros, mucho menos los pasados, son el cliente que este tipo de obstáculo, nosotros va a encontrar siempre. Solamente que nos hacen uso de hacerles frente. Estamos interesados en la colocación de este pra del proyecto para funcionar. Para generar nuevas ideas. Esto también es un objetivo. Mejorar siempre el trabajo que estamos haciendo hoy.
Es importante estar parado hacia fuera que pertenece este periódico del Mural, no sólo el equipo que estamos montando. Aunque poca es parte, este proyecto pertenece a todos, la comunidad, a otras escuelas. ¡Esperamos solamente que colaboran todos, no confundimos, esperamos que el galera da sugerencias críticas y, todo somos agradables!
Es nuestro primer proyecto, nuestra primera actividad, nuestro primer viaje a este mundo.
Deseamos discutir, discutir, en ellos a hacer críticos, discutir…
¡E sobretodo, deseamos ACTUAR!
“La visión sin la acción, no paso de un sueño.
La acción sin la visión está sola un pasatiempo.
La visión con la acción puede cambiar el mundo. “
(Martha Medeiros)
Automatically translated into Spanish thanks to WorldLingo
Primer poste… ¿qué a escribir? ¿cómo comenzar? ¿cuál conforme al convite?
Estoy pensando siempre de esto, y nunca no deja nada…
Esto también sucede en el nuestros día-por-día, cuando tenemos una idea, pero no la ponemos en práctico, de miedo de si pasan para la irrisión, miedo los críticos, en el último, vergüenza de exhibir las ideas apropiadas.
Pero… ¿si todo pensar así, como van comenzar algo? ¿Cómo vamos a discutir, discutir, mejorar las ideas? ¿Los planes? ¿Las acciones?
I que también estaba de éstos, de que pensó solamente (por lo menos él probado, rs) algo, encontró legal si sucedió tal plan, pero nunca fue detrás, siempre a la izquierda para un otro “super héroe” a comenzar a actuar, diferenciar. Pero en el mundo donde vivimos hoy, que no sabe ambiente y social los problemas que sufrimos hoy, si pasan para ignorante.
¿Adónde vamos a parar con tales problemas si no para actuar?
Es esa vieja historia, si cada uno hacer su parte, puede mejorar sí el mundo. Todos cree esto. ¿Pero por qué nadie actúa? ¿por qué todos está esperando a otra persona a actuar?
Algunos son egoístas en el punto de vista, de que si quién tendría que hacer una cierta cosa para mejorar (en el caso, los políticos), no haga nada, el hallazgo entonces, que nadie necesita para actuar. ¿Adónde vamos a parar con la gente que piensa de esta manera?
A los tiempos, percibo esto en mi escuela. Los amigos, no se preocupan en dejar el ambiente limpio, bolas pequeñas de papel que juegan vivas. Quizás qué carece en ellos es la conciencia que, desempeñar los papeles, en los cuales pierden solamente, es necesario destruir un bosque, poner a riesgo la vida de los animales que muchos consisten en extinguir, para deforest.
Esta gente no percibe que ella está destruyendo el patrimonio apropiado. La vida apropiada.
¿Si todos tiene actitudes como esto, qué va a ser del futuro de sus niños? ¿De sus nietos y greats-nieto? ¿Qué va a ser del futuro de los jóvenes de hoy? ¿De nuestro futuro?
¿Todos es cansado saber todo esto, pero porqué ellos no hace caso simplemente del tema?
E nos volvemos en lo que cité: para el miedo a comenzar a actuar.
El primer paso es siempre el más difícil, pero necesitamos buscar la información, inspiración, si para implicar de verdad sobre lo que él se preocupa le o lo que él le hace bien. Ella es necesaria organizar tiempo y el espacio.
Mi inspiración era y es mi hermano. Con sus algunas ideas y objetivos.
Muchos que habían escrito sus historias aquí, también me habían estimulado poner un frente del pra de la idea.
Percibí, eso realmente, si la gente “para tirar de un alambre”, nosotros va al unchain algunos temas, varios otros temas, varias otras ideas. Una cosa tira otro.
Hoy, tenemos algunos medias y recursos.
Con el actual Internet en nuestra vida, tenemos el mundo en nuestras manos, para utilizar y para abusar de la información.
No podemos tener vergüenza de pedir, divulgar, pedir.
I y un amigo, Anamaria, teníamos una idea de comenzar una cierta actividad en la escuela, nosotros realmente decidimos hacer una cierta cosa. Un periódico del Mural, con el objetivo para adquirir conocimiento las pupilas en los problemas ambiente y sociales, para generar nuevas ideas. Hablamos con los coordinadores y los profesores pedagógicos, y teníamos la ayuda total.
Pasamos entonces la idea para un papel. Nos colocamos lo que deseamos hacer.
Entonces hicimos sociedades con la escuela de la familia, en donde adentro ella había proveído a algunos recursos y materiales ellos.
Ayer (20/10/2008) y hoy, divulgamos nuestras actividades para las pupilas. La gente esperó ya a actor del número de la gente que sería hecha uso de ayudar a montar este Mural, sin embargo no obtiene para conquistar pupilas excelentes. Qué me dejó triste, era tener eso a ocuparse de desafío ignorante de la gente, que ella había reído, de nuestra actitud. Se habían reído de un problema que aflige nuestro mundo de hoy. (Que el futuro de éstos). Ciertamente, éstos que habían reído, no van a ser primeros, mucho menos los pasados, son el cliente que este tipo de obstáculo, nosotros va a encontrar siempre. Solamente que nos hacen uso de hacerles frente. Estamos interesados en la colocación de este pra del proyecto para funcionar. Para generar nuevas ideas. Esto también es un objetivo. Mejorar siempre el trabajo que estamos haciendo hoy.
Es importante estar parado hacia fuera que pertenece este periódico del Mural, no sólo el equipo que estamos montando. Aunque poca es parte, este proyecto pertenece a todos, la comunidad, a otras escuelas. ¡Esperamos solamente que colaboran todos, no confundimos, esperamos que el galera da sugerencias críticas y, todo somos agradables!
Es nuestro primer proyecto, nuestra primera actividad, nuestro primer viaje a este mundo.
Deseamos discutir, discutir, en ellos a hacer críticos, discutir…
¡E sobretodo, deseamos ACTUAR!
“La visión sin la acción, no paso de un sueño.
La acción sin la visión está sola un pasatiempo.
La visión con la acción puede cambiar el mundo. “
(Martha Medeiros)
Atteggiamento e problemi di Socioambientais
Automatically translated into Italian thanks to WorldLingo
Primo alberino… che cosa da scrivere? come iniziare? quale conforme all'ossequio?
Sto pensando sempre a questo e non lascia mai niente…
Ciò inoltre accade in il nostro giorno-da-giorno, quando abbiamo un'idea, ma non la disponiamo in pratico, da timore di se passando per il ridicule, timore di quei critici, infine, vergogna visualizzare le idee adeguate.
Ma… se tutto pensare così, come vanno iniziare qualcosa? Come andiamo discutere, dibattere, migliorare le idee? I programmi? Le azioni?
I che inoltre era di questi, quello soltanto ha pensato (almeno esso provato, rs) a qualcosa, ha trovato legale se tale programma accadesse, ma non è andato mai dietro, sempre a sinistra per altro un “super-hero„ cominciare comportarsi, fare la differenza. Ma nel mondo in cui viviamo oggi, che non conosce ambientale e sociale i problemi che soffriamo oggi, se passano per ignaro.
Dove andiamo smettere con tali problemi se non di comportarci?
È quella vecchia storia, se ogni per fare la relativa parte, può sì migliorare il mondo. Ognuno crede questo. Ma perchè nessuno si comporta? perchè ognuno sta attendendo un'altra persona da comportarsi?
Alcuni sono egoistic nel punto di vista, quello se chi dovrebbero fare una certa cosa per migliorare (nel caso, nei politici), non faccia niente, ritrovamento allora, di che nessuno ha bisogno per comportarsi. Dove andiamo arrestarci con la gente che pensa in questo modo?
Ai tempi, percepisco questo a mia scuola. Gli amici, non sono preoccupati nel lasciare l'ambiente pulito, sfere piccole di carta di gioco in tensione. Forse di che cosa difetta in loro è la coscienza che, svolgere i ruoli, in cui sprecano soltanto, è necessario da distruggere una foresta, disporre al rischio la vita degli animali che molti sono nell'estinguere, deforest.
Questa gente non percepisce che stanno distruggendo il patrimonio adeguato. La vita adeguata.
Se ognuno avrà atteggiamenti come questo, che cosa va avere luogo del futuro dei relativi bambini? Dei relativi nipoti e greats-nipote? Che cosa va avere luogo del futuro dei giovani di oggi? Del nostro futuro?
Ognuno è stanco conoscere tutto questo, ma perchè semplicemente ignora l'oggetto?
E ritorniamo in che cosa ho citato: per il timore da iniziare a comportarsi.
Il primo punto è sempre più difficile, ma dobbiamo cercare le informazioni, ispirazione, se per coinvolgere della verità circa che cosa li preoccupa o che cosa gli rende bene. È necessaria da organizzare il tempo e lo spazio.
La mia ispirazione era ed è il mio fratello. Con le relativi alcuni idee ed obiettivi.
Molti che avessero scritto i relativi dati storici qui, inoltre lo avevano stimolato disporre una parte anteriore di pra di idea.
Ho percepito, quello realmente, se la gente “per tirare un legare„, noi va a unchain alcuni oggetti, parecchi altri oggetti, parecchie altre idee. Una cosa tira altro.
Oggi, disponiamo di alcuni medias e mezzi.
Con il Internet attuale nella nostra vita, abbiamo il mondo in nostre mani, per usare ed abusare le informazioni.
Non possiamo avere vergogna chiedere, divulgare, chiedere a.
I e un amico, Anamaria, abbiamo avuti un'idea iniziare una certa attività nella scuola, noi realmente decidiamo fare una certa cosa. Un periodico del Mural, con l'obiettivo per acquistare conoscenza le pupille sui problemi ambientali e sociali, per generare le nuove idee. Comunichiamo con i coordinatori ed i professori pedagogici ed abbiamo avuti il supporto totale.
Passiamo allora l'idea per una carta. Registriamo che cosa desideriamo fare.
Allora abbiamo fatto le associazioni con la scuola della famiglia, in cui dentro avevano fornito ad alcuni risorse e materiali loro.
Ieri (20/10/2008) ed oggi, divulghiamo le nostre attività per le pupille. La gente già ha atteso un presentatore di numero della gente che sarebbe resa ad uso contribuire a montare questo Mural, nondimeno non si verifica per conquistare le pupille eccellenti. Che cosa mi ha lasciato triste, era di avere quello da occupar di malevolenza ignara della gente, che avevano riso, del nostro atteggiamento. Avevano riso di un problema che affligge il nostro mondo di oggi. (Che il futuro di questi). Certamente, questi che avevano riso, non vanno essere primi, molto meno ultimi, sono cliente che questo tipo di ostacolo, noi va trovare sempre. Soltanto che siamo resi ad uso affrontarli. Siamo interessati nella disposizione del questo pra di progetto per funzionare. Per generare le nuove idee. Ciò inoltre è un obiettivo. Migliorare sempre il lavoro che stiamo facendo oggi.
È importante da levarsi in piedi fuori che questo periodico del Mural, non solo appartiene la squadra che stiamo montando. Anche se pochi fanno parte, questo progetto appartiene a tutti, la Comunità, ad altre scuole. Attendiamo soltanto che tutti collaborano, non confondiamo, attendiamo che il galera dà i suggerimenti critici e, tutto siamo benvenuti!
È il nostro primo progetto, la nostra prima attività, il nostro primo viaggio a questo mondo.
Desideriamo dibattere, discutere, in loro da diventare critici, discutere…
E soprattutto, desideriamo COMPORTARCI!
“La visione senza azione, non passaggio di un sogno.
L'azione senza visione è sola un pastime.
La visione con azione può cambiare il mondo. “
(Martha Medeiros)
Automatically translated into Italian thanks to WorldLingo
Primo alberino… che cosa da scrivere? come iniziare? quale conforme all'ossequio?
Sto pensando sempre a questo e non lascia mai niente…
Ciò inoltre accade in il nostro giorno-da-giorno, quando abbiamo un'idea, ma non la disponiamo in pratico, da timore di se passando per il ridicule, timore di quei critici, infine, vergogna visualizzare le idee adeguate.
Ma… se tutto pensare così, come vanno iniziare qualcosa? Come andiamo discutere, dibattere, migliorare le idee? I programmi? Le azioni?
I che inoltre era di questi, quello soltanto ha pensato (almeno esso provato, rs) a qualcosa, ha trovato legale se tale programma accadesse, ma non è andato mai dietro, sempre a sinistra per altro un “super-hero„ cominciare comportarsi, fare la differenza. Ma nel mondo in cui viviamo oggi, che non conosce ambientale e sociale i problemi che soffriamo oggi, se passano per ignaro.
Dove andiamo smettere con tali problemi se non di comportarci?
È quella vecchia storia, se ogni per fare la relativa parte, può sì migliorare il mondo. Ognuno crede questo. Ma perchè nessuno si comporta? perchè ognuno sta attendendo un'altra persona da comportarsi?
Alcuni sono egoistic nel punto di vista, quello se chi dovrebbero fare una certa cosa per migliorare (nel caso, nei politici), non faccia niente, ritrovamento allora, di che nessuno ha bisogno per comportarsi. Dove andiamo arrestarci con la gente che pensa in questo modo?
Ai tempi, percepisco questo a mia scuola. Gli amici, non sono preoccupati nel lasciare l'ambiente pulito, sfere piccole di carta di gioco in tensione. Forse di che cosa difetta in loro è la coscienza che, svolgere i ruoli, in cui sprecano soltanto, è necessario da distruggere una foresta, disporre al rischio la vita degli animali che molti sono nell'estinguere, deforest.
Questa gente non percepisce che stanno distruggendo il patrimonio adeguato. La vita adeguata.
Se ognuno avrà atteggiamenti come questo, che cosa va avere luogo del futuro dei relativi bambini? Dei relativi nipoti e greats-nipote? Che cosa va avere luogo del futuro dei giovani di oggi? Del nostro futuro?
Ognuno è stanco conoscere tutto questo, ma perchè semplicemente ignora l'oggetto?
E ritorniamo in che cosa ho citato: per il timore da iniziare a comportarsi.
Il primo punto è sempre più difficile, ma dobbiamo cercare le informazioni, ispirazione, se per coinvolgere della verità circa che cosa li preoccupa o che cosa gli rende bene. È necessaria da organizzare il tempo e lo spazio.
La mia ispirazione era ed è il mio fratello. Con le relativi alcuni idee ed obiettivi.
Molti che avessero scritto i relativi dati storici qui, inoltre lo avevano stimolato disporre una parte anteriore di pra di idea.
Ho percepito, quello realmente, se la gente “per tirare un legare„, noi va a unchain alcuni oggetti, parecchi altri oggetti, parecchie altre idee. Una cosa tira altro.
Oggi, disponiamo di alcuni medias e mezzi.
Con il Internet attuale nella nostra vita, abbiamo il mondo in nostre mani, per usare ed abusare le informazioni.
Non possiamo avere vergogna chiedere, divulgare, chiedere a.
I e un amico, Anamaria, abbiamo avuti un'idea iniziare una certa attività nella scuola, noi realmente decidiamo fare una certa cosa. Un periodico del Mural, con l'obiettivo per acquistare conoscenza le pupille sui problemi ambientali e sociali, per generare le nuove idee. Comunichiamo con i coordinatori ed i professori pedagogici ed abbiamo avuti il supporto totale.
Passiamo allora l'idea per una carta. Registriamo che cosa desideriamo fare.
Allora abbiamo fatto le associazioni con la scuola della famiglia, in cui dentro avevano fornito ad alcuni risorse e materiali loro.
Ieri (20/10/2008) ed oggi, divulghiamo le nostre attività per le pupille. La gente già ha atteso un presentatore di numero della gente che sarebbe resa ad uso contribuire a montare questo Mural, nondimeno non si verifica per conquistare le pupille eccellenti. Che cosa mi ha lasciato triste, era di avere quello da occupar di malevolenza ignara della gente, che avevano riso, del nostro atteggiamento. Avevano riso di un problema che affligge il nostro mondo di oggi. (Che il futuro di questi). Certamente, questi che avevano riso, non vanno essere primi, molto meno ultimi, sono cliente che questo tipo di ostacolo, noi va trovare sempre. Soltanto che siamo resi ad uso affrontarli. Siamo interessati nella disposizione del questo pra di progetto per funzionare. Per generare le nuove idee. Ciò inoltre è un obiettivo. Migliorare sempre il lavoro che stiamo facendo oggi.
È importante da levarsi in piedi fuori che questo periodico del Mural, non solo appartiene la squadra che stiamo montando. Anche se pochi fanno parte, questo progetto appartiene a tutti, la Comunità, ad altre scuole. Attendiamo soltanto che tutti collaborano, non confondiamo, attendiamo che il galera dà i suggerimenti critici e, tutto siamo benvenuti!
È il nostro primo progetto, la nostra prima attività, il nostro primo viaggio a questo mondo.
Desideriamo dibattere, discutere, in loro da diventare critici, discutere…
E soprattutto, desideriamo COMPORTARCI!
“La visione senza azione, non passaggio di un sogno.
L'azione senza visione è sola un pastime.
La visione con azione può cambiare il mondo. “
(Martha Medeiros)
Haltung und Socioambientais Probleme
Automatically translated into German thanks to WorldLingo
Erster Pfosten… was zu schreiben? wie man beginnt? welches abhängig von Festlichkeit?
Ich denke immer an dieses, und es läßt nie nichts…
Dieses geschieht auch in unseren Tag-durchtag, wenn wir eine Idee haben, aber wir sie nicht in praktisches, von der Furcht vor beim Überschreiten für lächerliches, Furcht vor den kritischen schließlich Schande, die korrekten Ideen anzuzeigen legen.
Aber… wenn alles folglich denken, wie gehen etwas beginnen? Wie gehen wir zu argumentieren, zu debattieren, die Ideen zu verbessern? Die Pläne? Die Tätigkeiten?
I, das auch es von diesen war, das, dachte nur (mindestens es tried, rs) an etwas, fand zugelassen, wenn solcher Plan geschah, aber nie ging er nach, für einen anderen „Super-hero“, immer nach links zu beginnen zu fungieren, zu unterscheiden. Aber in der Welt, in der wir heute leben, das nicht umgebendes und Sozial die Probleme kennt, die wir heute erleiden, wenn es für unwissendes überschreitet.
Wohin gehen wir, mit solchen Problemen zu stoppen wenn nicht zu fungieren?
Es ist diese alte Geschichte, wenn jede, zum seines Teils zu bilden, kann die Welt ja verbessern. Jeder glaubt diesem. Aber warum fungiert niemand? warum jeder wartet eine andere Person, zum zu fungieren?
Einige sind im Gesichtspunkt, der, wenn egoistic wer irgendeine Sache verbessern würden lassen müssen (im Fall, in den Politikern), nicht nichts bilden Sie, Entdeckung dann, die niemand benötigt, um zu fungieren. Wohin gehen wir, mit den Leuten zu stoppen, die auf diese Art denken?
Zu den Zeiten nehme ich dieses in meiner Schule wahr. Freunde, werden nicht gesorgt, wenn man das saubere Klima, spielende kleine Phasenpapierkugeln läßt. Möglicherweise was es in ihnen ermangelt, ist die Gewissenhaftigkeit, der, die Rollen zu spielen, in denen sie nur vergeuden, notwendig ist, einen Wald zu zerstören, an der Gefahr zu setzen das Leben der Tiere, die viele beim Auslöschen sind, zu entwalden.
Diese Leute nehmen nicht wahr, daß sie das korrekte Patrimonium zerstören. Das korrekte Leben.
Wenn jeder Haltung als dieses hat, was geht es, von der Zukunft seiner Kinder zu sein? Von seinen Enkeln und von Greatsenkel? Was geht es, von der Zukunft der Junge von heute zu sein? Von unserer Zukunft?
Jeder ist müde, alles zu wissen dieses, aber warum einfach sie ignorieren das Thema?
E kommen wir in zurück, was ich zitierte: für die Furcht zum zu beginnen zu fungieren.
Der erste Schritt ist immer am schwierigsten, aber wir müssen Informationen, Inspiration suchen, wenn, um mit einzubeziehen von der Wahrheit über, was er Sie sich sorgt, oder was er Sie gut bildet. Sie ist notwendig, um Zeit und Raum zu organisieren.
Meine Inspiration war und ist mein Bruder. Mit seinen einigen Ideen und Zielsetzungen.
Viele, die seine Geschichten hier geschrieben hatten, hatten mich auch angeregt, eine Idee pra Frontseite zu setzen.
Ich nahm, das wirklich, wenn die Leute „, zum einer Leitung zu ziehen“, wir zum unchain einige Themen gehen, einige andere Themen, einige andere Ideen wahr. Eine Sache zieht ein anderes.
Heute haben wir einige medias und Betriebsmittel.
Mit dem anwesenden Internet in unserem Leben, haben wir die Welt in unseren Händen, um die Informationen zu verwenden und zu mißbrauchen.
Wir können nicht Schande haben zu bitten, zu verbreiten, um zu bitten.
I und ein Freund, Anamaria, hatten wir eine Idee, etwas Tätigkeit in der Schule zu beginnen, wir entscheiden wirklich, irgendeine Sache zu bilden. Eine Wandbild-Zeitschrift, mit der Zielsetzung, zum des Wissens zu erwerben die Pupillen auf den umgebenden und Sozialproblemen, um neue Ideen zu erzeugen. Wir sprechen mit pädagogischen Koordinatoren und Professoren und hatten die Gesamtunterstützung.
Wir führen dann die Idee für ein Papier. Wir registrieren, was wir bilden möchten.
Dann bildeten wir Teilhaberschaften mit der Schule der Familie, in der innen sie an etwas Betriebsmittel und Materialien an sie geliefert hatten.
Gestern (20/10/2008) und heute, verbreiten wir unsere Tätigkeiten für die Pupillen. Leute warteten bereits einen Zahlunterhalter der Leute, die Gebrauch zu helfen, dieses Wandbild anzubringen gebildet würden, allerdings erreichen nicht, um ausgezeichnete Pupillen zu erobern. Was es mir traurig ließ, war, das zu haben, zum unwissende Leutebeleidigung, daß sie gelacht hatten, unserer Haltung zu beschäftigen. Sie hatten an einem Problem gelacht, das unsere Welt von heute betrübt. (Das die Zukunft von diesen). Zweifellos gehen diese, die gelacht hatten, nicht, erste, viel weniger letzte zu sein, sind cliente, das diese Art des Hindernisses, wir gehen, immer zu finden. Nur daß wir Gebrauch, sie gegenüberzustellen gebildet werden. Wir sind interessiert, an, dieses Projekt pra zu setzen, um zu arbeiten. Neue Ideen erzeugen. Dieses ist auch eine Zielsetzung. Die Arbeit immer verbessern, die wir heute bilden.
Es ist wichtig, daß heraus zu stehen, diese Wandbild-Zeitschrift, nicht nur die Mannschaft gehört, daß wir anbringen. Obgleich wenige Teil sind, gehört dieses Projekt allen, die Gemeinschaft, anderen Schulen. Wir warten nur, daß alle zusammenarbeiten, verwirren nicht, warten wir, daß galera kritische Vorschläge gibt und, alles sind willkommen!
Es ist unser erstes Projekt, unsere erste Tätigkeit, unsere erste Reise zu dieser Welt.
Wir möchten debattieren, in ihnen zu argumentieren, zum Kritiker zu werden, zu argumentieren…
E vor allem, möchten wir FUNGIEREN!
„Der Anblick ohne Tätigkeit, nicht Durchlauf eines Traums.
Die Tätigkeit ohne Anblick ist ein Zeitvertreib allein.
Der Anblick mit Tätigkeit kann die Welt ändern. „
(Martha Medeiros)
Automatically translated into German thanks to WorldLingo
Erster Pfosten… was zu schreiben? wie man beginnt? welches abhängig von Festlichkeit?
Ich denke immer an dieses, und es läßt nie nichts…
Dieses geschieht auch in unseren Tag-durchtag, wenn wir eine Idee haben, aber wir sie nicht in praktisches, von der Furcht vor beim Überschreiten für lächerliches, Furcht vor den kritischen schließlich Schande, die korrekten Ideen anzuzeigen legen.
Aber… wenn alles folglich denken, wie gehen etwas beginnen? Wie gehen wir zu argumentieren, zu debattieren, die Ideen zu verbessern? Die Pläne? Die Tätigkeiten?
I, das auch es von diesen war, das, dachte nur (mindestens es tried, rs) an etwas, fand zugelassen, wenn solcher Plan geschah, aber nie ging er nach, für einen anderen „Super-hero“, immer nach links zu beginnen zu fungieren, zu unterscheiden. Aber in der Welt, in der wir heute leben, das nicht umgebendes und Sozial die Probleme kennt, die wir heute erleiden, wenn es für unwissendes überschreitet.
Wohin gehen wir, mit solchen Problemen zu stoppen wenn nicht zu fungieren?
Es ist diese alte Geschichte, wenn jede, zum seines Teils zu bilden, kann die Welt ja verbessern. Jeder glaubt diesem. Aber warum fungiert niemand? warum jeder wartet eine andere Person, zum zu fungieren?
Einige sind im Gesichtspunkt, der, wenn egoistic wer irgendeine Sache verbessern würden lassen müssen (im Fall, in den Politikern), nicht nichts bilden Sie, Entdeckung dann, die niemand benötigt, um zu fungieren. Wohin gehen wir, mit den Leuten zu stoppen, die auf diese Art denken?
Zu den Zeiten nehme ich dieses in meiner Schule wahr. Freunde, werden nicht gesorgt, wenn man das saubere Klima, spielende kleine Phasenpapierkugeln läßt. Möglicherweise was es in ihnen ermangelt, ist die Gewissenhaftigkeit, der, die Rollen zu spielen, in denen sie nur vergeuden, notwendig ist, einen Wald zu zerstören, an der Gefahr zu setzen das Leben der Tiere, die viele beim Auslöschen sind, zu entwalden.
Diese Leute nehmen nicht wahr, daß sie das korrekte Patrimonium zerstören. Das korrekte Leben.
Wenn jeder Haltung als dieses hat, was geht es, von der Zukunft seiner Kinder zu sein? Von seinen Enkeln und von Greatsenkel? Was geht es, von der Zukunft der Junge von heute zu sein? Von unserer Zukunft?
Jeder ist müde, alles zu wissen dieses, aber warum einfach sie ignorieren das Thema?
E kommen wir in zurück, was ich zitierte: für die Furcht zum zu beginnen zu fungieren.
Der erste Schritt ist immer am schwierigsten, aber wir müssen Informationen, Inspiration suchen, wenn, um mit einzubeziehen von der Wahrheit über, was er Sie sich sorgt, oder was er Sie gut bildet. Sie ist notwendig, um Zeit und Raum zu organisieren.
Meine Inspiration war und ist mein Bruder. Mit seinen einigen Ideen und Zielsetzungen.
Viele, die seine Geschichten hier geschrieben hatten, hatten mich auch angeregt, eine Idee pra Frontseite zu setzen.
Ich nahm, das wirklich, wenn die Leute „, zum einer Leitung zu ziehen“, wir zum unchain einige Themen gehen, einige andere Themen, einige andere Ideen wahr. Eine Sache zieht ein anderes.
Heute haben wir einige medias und Betriebsmittel.
Mit dem anwesenden Internet in unserem Leben, haben wir die Welt in unseren Händen, um die Informationen zu verwenden und zu mißbrauchen.
Wir können nicht Schande haben zu bitten, zu verbreiten, um zu bitten.
I und ein Freund, Anamaria, hatten wir eine Idee, etwas Tätigkeit in der Schule zu beginnen, wir entscheiden wirklich, irgendeine Sache zu bilden. Eine Wandbild-Zeitschrift, mit der Zielsetzung, zum des Wissens zu erwerben die Pupillen auf den umgebenden und Sozialproblemen, um neue Ideen zu erzeugen. Wir sprechen mit pädagogischen Koordinatoren und Professoren und hatten die Gesamtunterstützung.
Wir führen dann die Idee für ein Papier. Wir registrieren, was wir bilden möchten.
Dann bildeten wir Teilhaberschaften mit der Schule der Familie, in der innen sie an etwas Betriebsmittel und Materialien an sie geliefert hatten.
Gestern (20/10/2008) und heute, verbreiten wir unsere Tätigkeiten für die Pupillen. Leute warteten bereits einen Zahlunterhalter der Leute, die Gebrauch zu helfen, dieses Wandbild anzubringen gebildet würden, allerdings erreichen nicht, um ausgezeichnete Pupillen zu erobern. Was es mir traurig ließ, war, das zu haben, zum unwissende Leutebeleidigung, daß sie gelacht hatten, unserer Haltung zu beschäftigen. Sie hatten an einem Problem gelacht, das unsere Welt von heute betrübt. (Das die Zukunft von diesen). Zweifellos gehen diese, die gelacht hatten, nicht, erste, viel weniger letzte zu sein, sind cliente, das diese Art des Hindernisses, wir gehen, immer zu finden. Nur daß wir Gebrauch, sie gegenüberzustellen gebildet werden. Wir sind interessiert, an, dieses Projekt pra zu setzen, um zu arbeiten. Neue Ideen erzeugen. Dieses ist auch eine Zielsetzung. Die Arbeit immer verbessern, die wir heute bilden.
Es ist wichtig, daß heraus zu stehen, diese Wandbild-Zeitschrift, nicht nur die Mannschaft gehört, daß wir anbringen. Obgleich wenige Teil sind, gehört dieses Projekt allen, die Gemeinschaft, anderen Schulen. Wir warten nur, daß alle zusammenarbeiten, verwirren nicht, warten wir, daß galera kritische Vorschläge gibt und, alles sind willkommen!
Es ist unser erstes Projekt, unsere erste Tätigkeit, unsere erste Reise zu dieser Welt.
Wir möchten debattieren, in ihnen zu argumentieren, zum Kritiker zu werden, zu argumentieren…
E vor allem, möchten wir FUNGIEREN!
„Der Anblick ohne Tätigkeit, nicht Durchlauf eines Traums.
Die Tätigkeit ohne Anblick ist ein Zeitvertreib allein.
Der Anblick mit Tätigkeit kann die Welt ändern. „
(Martha Medeiros)
Attitude and Socioambientais Problems
Automatically translated into English thanks to WorldLingo
First post… what to write? how to start? which subject to treat?
I am always thinking about this, and it never leaves nothing…
This also happens in ours day-by-day, when we have an idea, but we do not place it in practical, from fear of if passing for ridicule, fear of the critical ones, at last, shame to display the proper ideas.
But… if all to think thus, as go to start something? How we go to argue, to debate, to improve the ideas? The plans? The actions?
I also it was of these, that only thought (at least it tried, rs) about something, found legal if such plan happened, but never it went behind, always left for one another “super-hero” to start to act, to make the difference. But in the world where we live today, who does not know ambient and social the problems that we suffer today, if it passes for ignorant.
Where we go to stop with such problems if not to act?
It is that old history, if each one to make its part, can yes improve the world. Everybody believes this. But why nobody acts? why everybody is waiting another person to act?
Some are egoistic in the point of view, that if who would have to make some thing to improve (in the case, politicians), do not make nothing, find then, that nobody needs to act. Where we go to stop with people thinking in this way?
To the times, I perceive this in my school. Friends, are not worried in leaving the clean environment, live playing paper small balls. Perhaps what it lacks in them is the conscience that, to play the roles, in which they only waste, is necessary to destroy a forest, to place at risk the life of animals who many are in extinguishing, to deforest.
These people do not perceive that they are destroying the proper patrimony. The proper life.
If everybody will have attitudes as this, what it goes to be of the future of its children? Of its grandsons and greats-grandson? What it goes to be of the future of the young of today? Of our future?
Everybody is tired to know everything this, but why simply they ignore the subject?
E we come back in what I cited: for the fear to start to act.
The first step is always most difficult, but we need to search information, inspiration, if to involve of truth about what he worries you or what he makes you well. She is necessary to organize time and space.
My inspiration was and is my brother. With its some ideas and objectives.
Many that had written its histories here, had also stimulated me to place an idea pra front.
I perceived, that really, if people “to pull a wire”, we go to unchain some subjects, several other subjects, several other ideas. A thing pulls another one.
Today, we have some medias and resources.
With the present Internet in our life, we have the world in our hands, to use and to abuse the information.
We cannot have shame to ask, to divulge, to ask for.
I and a friend, Anamaria, we had an idea to start some activity in the school, we really decide to make some thing. A Mural Periodical, with the objective to acquire knowledge the pupils on the ambient and social problems, to generate new ideas. We talk with pedagogical coordinators and professors, and had the total support.
We pass then the idea for a paper. We register what we want to make.
Then we made partnerships with the School of the Family, where in they had supplied to some resources and materials to them.
Yesterday (20/10/2008) and today, we divulge our activities for the pupils. People already waited a number entertainer of people who would be made use to help to mount this Mural, even so do not obtain to conquer excellent pupils. What it left me sad, was to have that to deal with ignorant people despite, that they had laughed, of our attitude. They had laughed at a problem that afflicts our world of today. (Which the future of these). Certainly, these that had laughed, do not go to be first, much less the last ones, are cliente that this type of obstacle, we go to always find. Only that we are made use to face them. We are interested in placing this project pra to function. To generate new ideas. This also is an objective. To always improve the work that we are making today.
It is important to stand out that this Mural Periodical, does not only belong the team that we are mounting. Although few are part, this project belongs to all, the community, to other schools. We only wait that all collaborate, do not confuse, we wait that galera gives critical suggestions and, everything is welcome!
It is our first project, our first activity, our first trip to this world.
We want to debate, to argue, in them to become critics, to argue…
E above all, we want TO ACT!
“The vision without action, does not pass of a dream.
The action without vision is alone a pastime.
The vision with action can change the world. “
(Martha Medeiros)
Automatically translated into English thanks to WorldLingo
First post… what to write? how to start? which subject to treat?
I am always thinking about this, and it never leaves nothing…
This also happens in ours day-by-day, when we have an idea, but we do not place it in practical, from fear of if passing for ridicule, fear of the critical ones, at last, shame to display the proper ideas.
But… if all to think thus, as go to start something? How we go to argue, to debate, to improve the ideas? The plans? The actions?
I also it was of these, that only thought (at least it tried, rs) about something, found legal if such plan happened, but never it went behind, always left for one another “super-hero” to start to act, to make the difference. But in the world where we live today, who does not know ambient and social the problems that we suffer today, if it passes for ignorant.
Where we go to stop with such problems if not to act?
It is that old history, if each one to make its part, can yes improve the world. Everybody believes this. But why nobody acts? why everybody is waiting another person to act?
Some are egoistic in the point of view, that if who would have to make some thing to improve (in the case, politicians), do not make nothing, find then, that nobody needs to act. Where we go to stop with people thinking in this way?
To the times, I perceive this in my school. Friends, are not worried in leaving the clean environment, live playing paper small balls. Perhaps what it lacks in them is the conscience that, to play the roles, in which they only waste, is necessary to destroy a forest, to place at risk the life of animals who many are in extinguishing, to deforest.
These people do not perceive that they are destroying the proper patrimony. The proper life.
If everybody will have attitudes as this, what it goes to be of the future of its children? Of its grandsons and greats-grandson? What it goes to be of the future of the young of today? Of our future?
Everybody is tired to know everything this, but why simply they ignore the subject?
E we come back in what I cited: for the fear to start to act.
The first step is always most difficult, but we need to search information, inspiration, if to involve of truth about what he worries you or what he makes you well. She is necessary to organize time and space.
My inspiration was and is my brother. With its some ideas and objectives.
Many that had written its histories here, had also stimulated me to place an idea pra front.
I perceived, that really, if people “to pull a wire”, we go to unchain some subjects, several other subjects, several other ideas. A thing pulls another one.
Today, we have some medias and resources.
With the present Internet in our life, we have the world in our hands, to use and to abuse the information.
We cannot have shame to ask, to divulge, to ask for.
I and a friend, Anamaria, we had an idea to start some activity in the school, we really decide to make some thing. A Mural Periodical, with the objective to acquire knowledge the pupils on the ambient and social problems, to generate new ideas. We talk with pedagogical coordinators and professors, and had the total support.
We pass then the idea for a paper. We register what we want to make.
Then we made partnerships with the School of the Family, where in they had supplied to some resources and materials to them.
Yesterday (20/10/2008) and today, we divulge our activities for the pupils. People already waited a number entertainer of people who would be made use to help to mount this Mural, even so do not obtain to conquer excellent pupils. What it left me sad, was to have that to deal with ignorant people despite, that they had laughed, of our attitude. They had laughed at a problem that afflicts our world of today. (Which the future of these). Certainly, these that had laughed, do not go to be first, much less the last ones, are cliente that this type of obstacle, we go to always find. Only that we are made use to face them. We are interested in placing this project pra to function. To generate new ideas. This also is an objective. To always improve the work that we are making today.
It is important to stand out that this Mural Periodical, does not only belong the team that we are mounting. Although few are part, this project belongs to all, the community, to other schools. We only wait that all collaborate, do not confuse, we wait that galera gives critical suggestions and, everything is welcome!
It is our first project, our first activity, our first trip to this world.
We want to debate, to argue, in them to become critics, to argue…
E above all, we want TO ACT!
“The vision without action, does not pass of a dream.
The action without vision is alone a pastime.
The vision with action can change the world. “
(Martha Medeiros)
Inställning och Socioambientais problem
Automatically translated into Swedish thanks to WorldLingo
Posta först…, vad som ska skrivas? hur man startar? betvingar vilka till fest?
Alltid tänkande förmiddag I härom och det lämnar aldrig ingenting…,
Detta händer också i vår dag-vid-dag, när vi har en idé, men vi inte förlägger den i praktiskt, från skräck av, om passera för, förlöjligar, skräck av de kritiska, drar skam över äntligen för att visa de riktiga idéerna.
Men…, om alla till funderare thus, som går att starta något? Hur går vi att argumentera, att debattera, att förbättra idéerna? Planerar? Handlingarna?
I som den var också av dessa, det, tänkte endast (det som åtminstone är tried, rs) om något, grundar lagligt, om sådan, planerar häntt, men aldrig gick det bakom, alltid lämnat för en en annan ”super-hero” för att starta att agera, att göra skillnaden. Men i världen, var vi bor i dag, som inte vet omgivande och samkväm problemen, som vi lider i dag, om det passerar för okunnigt.
Var går vi att stoppa med sådan problem om att inte agera?
Det är den gammala historia, om varje att göra dess del, kan ja förbättra världen. Alla tror detta. Men why agerar inget? why alla väntar en annan person som agerar?
Några är egoistiska i peka av beskådar, det, om skulle vem måste att göra något ting för att förbättra (i fallet, politikarna), inte gör ingenting, fyndet därefter, som inget behöver för att agera. Var går vi att stoppa med tänkande folk på så sätt?
Till tiderna märker jag denna i mitt skolar. Vänner oroas inte, i att lämna den rena miljön, levande leka pappers- litet, klumpa ihop sig. Kanske vad den saknar i dem, är samvetet, som, för att leka rollerna, som de som endast är förlorada, är nödvändiga i beträffande att förstöra en skog, för att förlägga på riskera livet av djur, som många är, i att släcka, att deforest.
Dessa folk märker inte att de förstör den riktiga patrimonyen. Det riktiga livet.
Om ska alla har inställningar som detta, vad går den att äga rum av framtiden av dess barn? Av dess sonsöner och store-sonson? Vad går det att äga rum av framtiden av barn av i dag? Av vår framtid?
Alla tröttas för att veta allt detta, men varför dem ignorerar enkelt betvinga?
E kommer vi tillbaka i vad jag citerade: för skräcken att starta att agera.
Första steg är alltid svårast, men vi behöver att söka information, inspiration, om för att gälla av sanning om vad han oroar dig eller vad han gör dig väl. Hon är nödvändig beträffande att organisera tid och utrymme.
Min inspiration var och är min broder. Med dess några idéer och mål.
Många, som hade skriftligt dess historier här, hade också stimulerat mig att förlägga en idépra beklär.
Jag märkte, det egentligen, om folket ”till handtag en binda”, oss går till unchain som något betvingar, flera annat betvingar, flera andra idéer. Handtag för ett ting ett annat.
I dag har vi några medias och resurser.
Med de närvarande internet i vårt liv har vi världen i vårt räcker, för att använda och missbruka informationen.
Vi kan inte ha skam att fråga, att divulge, att fråga för.
I och en vän, Anamaria, hade vi en idé att starta någon aktivitet i skola, oss avgör egentligen att göra något ting. En vägg- tidskrift, med mål som får kunskap eleverna på de omgivande och sociala problemen, för att frambringa nya idéer. Vi talar med pedagogiska koordinatorer och professorer och hade den sammanlagda servicen.
Vi passerar därefter idén för ett pappers-. Vi registrerar vad vi önskar att göra.
Därefter gjorde vi partnerskap med skola av familjen, var in de hade levererat till några resurser och material till dem.
Igår (20/10/2008) och i dag, divulge vi våra aktiviteter för eleverna. Folket väntade en numreraunderhållare av folk, som skulle göras bruk att hjälpa att montera denna väggmålning, även, så erhåller redan inte för att erövra utmärkta elever. Vad det lämnade mig ledsen, var att ha det som handlar med okunnigt folk illvilja, att de hade skrattat, av vår inställning. De hade skrattat på ett problem som drabbar vår värld av i dag. (Som framtiden av dessa). Bestämt går dessa, som hade skrattat, inte att vara första, mycket mindre sist, är cliente som denna typ av hindret, oss går alltid att finna. Att endast vi göras bruk att vända mot dem. Vi intresseras, i att förlägga detta, projekterar pra för att fungera. Att frambringa nya idéer. Detta är också ett mål. Alltid att förbättra arbetet att vi är danande i dag.
Det är viktigt att stå ut att denna vägg- tidskrift, hör hemma inte endast laget att vi är beslag. Även om fåtalet är delen, projekterar detta hör hemma till alla, gemenskapen, till annat skolar. Vi endast väntan, som alla samarbetar, inte förväxlar, oss väntan att galeraen ger kritiska förslag och, allt är välkommna!
Det är vårt första projekterar, vår första aktivitet, vårt första snubblar till denna värld.
Vi önskar att debattera, att argumentera, i dem som blir kritiker, att argumentera…,
E framför allt, önskar vi ATT AGERA!
”Passerar visionen utan handling, inte av en dröm.
Handlingen utan vision är ensam en tidsfördriv.
Visionen med handling kan ändra världen. ”
(Martha Medeiros)
Automatically translated into Swedish thanks to WorldLingo
Posta först…, vad som ska skrivas? hur man startar? betvingar vilka till fest?
Alltid tänkande förmiddag I härom och det lämnar aldrig ingenting…,
Detta händer också i vår dag-vid-dag, när vi har en idé, men vi inte förlägger den i praktiskt, från skräck av, om passera för, förlöjligar, skräck av de kritiska, drar skam över äntligen för att visa de riktiga idéerna.
Men…, om alla till funderare thus, som går att starta något? Hur går vi att argumentera, att debattera, att förbättra idéerna? Planerar? Handlingarna?
I som den var också av dessa, det, tänkte endast (det som åtminstone är tried, rs) om något, grundar lagligt, om sådan, planerar häntt, men aldrig gick det bakom, alltid lämnat för en en annan ”super-hero” för att starta att agera, att göra skillnaden. Men i världen, var vi bor i dag, som inte vet omgivande och samkväm problemen, som vi lider i dag, om det passerar för okunnigt.
Var går vi att stoppa med sådan problem om att inte agera?
Det är den gammala historia, om varje att göra dess del, kan ja förbättra världen. Alla tror detta. Men why agerar inget? why alla väntar en annan person som agerar?
Några är egoistiska i peka av beskådar, det, om skulle vem måste att göra något ting för att förbättra (i fallet, politikarna), inte gör ingenting, fyndet därefter, som inget behöver för att agera. Var går vi att stoppa med tänkande folk på så sätt?
Till tiderna märker jag denna i mitt skolar. Vänner oroas inte, i att lämna den rena miljön, levande leka pappers- litet, klumpa ihop sig. Kanske vad den saknar i dem, är samvetet, som, för att leka rollerna, som de som endast är förlorada, är nödvändiga i beträffande att förstöra en skog, för att förlägga på riskera livet av djur, som många är, i att släcka, att deforest.
Dessa folk märker inte att de förstör den riktiga patrimonyen. Det riktiga livet.
Om ska alla har inställningar som detta, vad går den att äga rum av framtiden av dess barn? Av dess sonsöner och store-sonson? Vad går det att äga rum av framtiden av barn av i dag? Av vår framtid?
Alla tröttas för att veta allt detta, men varför dem ignorerar enkelt betvinga?
E kommer vi tillbaka i vad jag citerade: för skräcken att starta att agera.
Första steg är alltid svårast, men vi behöver att söka information, inspiration, om för att gälla av sanning om vad han oroar dig eller vad han gör dig väl. Hon är nödvändig beträffande att organisera tid och utrymme.
Min inspiration var och är min broder. Med dess några idéer och mål.
Många, som hade skriftligt dess historier här, hade också stimulerat mig att förlägga en idépra beklär.
Jag märkte, det egentligen, om folket ”till handtag en binda”, oss går till unchain som något betvingar, flera annat betvingar, flera andra idéer. Handtag för ett ting ett annat.
I dag har vi några medias och resurser.
Med de närvarande internet i vårt liv har vi världen i vårt räcker, för att använda och missbruka informationen.
Vi kan inte ha skam att fråga, att divulge, att fråga för.
I och en vän, Anamaria, hade vi en idé att starta någon aktivitet i skola, oss avgör egentligen att göra något ting. En vägg- tidskrift, med mål som får kunskap eleverna på de omgivande och sociala problemen, för att frambringa nya idéer. Vi talar med pedagogiska koordinatorer och professorer och hade den sammanlagda servicen.
Vi passerar därefter idén för ett pappers-. Vi registrerar vad vi önskar att göra.
Därefter gjorde vi partnerskap med skola av familjen, var in de hade levererat till några resurser och material till dem.
Igår (20/10/2008) och i dag, divulge vi våra aktiviteter för eleverna. Folket väntade en numreraunderhållare av folk, som skulle göras bruk att hjälpa att montera denna väggmålning, även, så erhåller redan inte för att erövra utmärkta elever. Vad det lämnade mig ledsen, var att ha det som handlar med okunnigt folk illvilja, att de hade skrattat, av vår inställning. De hade skrattat på ett problem som drabbar vår värld av i dag. (Som framtiden av dessa). Bestämt går dessa, som hade skrattat, inte att vara första, mycket mindre sist, är cliente som denna typ av hindret, oss går alltid att finna. Att endast vi göras bruk att vända mot dem. Vi intresseras, i att förlägga detta, projekterar pra för att fungera. Att frambringa nya idéer. Detta är också ett mål. Alltid att förbättra arbetet att vi är danande i dag.
Det är viktigt att stå ut att denna vägg- tidskrift, hör hemma inte endast laget att vi är beslag. Även om fåtalet är delen, projekterar detta hör hemma till alla, gemenskapen, till annat skolar. Vi endast väntan, som alla samarbetar, inte förväxlar, oss väntan att galeraen ger kritiska förslag och, allt är välkommna!
Det är vårt första projekterar, vår första aktivitet, vårt första snubblar till denna värld.
Vi önskar att debattera, att argumentera, i dem som blir kritiker, att argumentera…,
E framför allt, önskar vi ATT AGERA!
”Passerar visionen utan handling, inte av en dröm.
Handlingen utan vision är ensam en tidsfördriv.
Visionen med handling kan ändra världen. ”
(Martha Medeiros)
Ориентация и проблемы Socioambientais
Automatically translated into Russian thanks to WorldLingo
Первый столб… , котор нужно написать? как начать? subject to обслуживание?
Я всегда думаю о этом, и он никогда не оставляет ничего…
Это также случается в ours дн--день, когда мы имеем идею, но мы не устанавливаем ее в практически, от страха если проходящ для ridicule, страха критически одних, на последнем, стыде показать правильные идеи.
Но… если весь думать таким образом, как пойдите начать что-то? Как мы идем поспорить, debate, улучшить идеи? Планы? Действия?
Iий также, котор оно было этих, то только подумал (по крайней мере оно tried, rs) о что-то, счесл законно если такой план случился, то но никогда он не пошел позади, всегда налево для одного другого «супер-героя» начать подействовать, внести изменения. Но в мире где мы живем сегодня, который не знает окружающее и социальное проблемы которые мы терпим сегодня, если он проходит для невежественного.
Куда мы идем остановить с такими проблемами if not для того чтобы подействовать?
Будет той старой историей, если каждое одно для того чтобы сделать свою часть, может да улучшить мир. Каждое верит этому. Но почему никто действует? почему каждое ждет другую персону, котор нужно подействовать?
Некоторые egoistic в точке зрения, том если сделать некоторую вещь для того чтобы улучшить (в случае, политиканах), не сделайте ничего, то, находке после этого, которая никто нужно для того чтобы подействовать. Куда мы идем остановить при люди думая в этой дороге?
К временам, я воспринимаю это в моей школе. Друзья, не потревожены в оставлять чистая окружающая среда, играя бумажные малые шарики в реальном маштабе времени. Возможно оно нуждается в их будет совестью, сыграть роли, в которых они только расточительствуют, обязательно для того чтобы разрушить пущу, установить в опасности жизнь животных которые много в тушить, к deforest.
Эти люди не воспринимают что они разрушают правильный patrimony. Правильная жизнь.
Если каждое будет иметь ориентации как это, то оно идет быть будущего своих детей? своих внуков и greats-внука? Оно идет быть будущего детенышей сегодня? нашего будущего?
Каждое утомленн для того чтобы знать все это, но почему просто они игнорирует вопрос?
E мы come back в я процитировал: для страха, котор нужно начать подействовать.
Первый шаг всегда само трудно, но нам нужно искать информацию, воодушевленность, если для того чтобы включить правды о, то он тревожится вы или он делает вами наилучшим образом. Она обязательно для того чтобы организовать время и космос.
Моей воодушевленностью был и будет мой брат. С своими некоторыми идеями и задачами.
Много написали свои истории здесь, также простимулировали меня установить фронт pra идеи.
Я воспринял, то реально, если люди «для того чтобы вытянуть провод», мы идут к unchain некоторые вопросы, то несколько других вопросов, несколько других идей. Вещь вытягивает другое одно.
Сегодня, мы имеем некоторые medias и ресурсы.
С присытствыющим интернетом в нашей жизни, мы имеем мир в наших руках, для использования и для того чтобы злоупотреблять информации.
Мы не можем иметь стыд спросить, divulge, ask for.
Iий и друг, Anamaria, мы имели идею начать некоторую RABOTу в школе, мы реально решаем сделать некоторую вещь. Журнал Mural, с задачей для того чтобы приобрести знание зрачки на окружающих и социальная проблема, для того чтобы произвести новые идеи. Мы разговариваем с педагогическими координаторами и профессорами, и имели полную поддержку.
Мы проходим после этого идею для бумаги. Мы регистрируем мы хотим сделать.
После этого мы сделали партнерства с школой семьи, где внутри они поставила к некоторым ресурсам и материалам к им.
Вчера (20/10/2008) и сегодня, мы divulge наши деятельности для зрачков. Люди уже ждали entertainer номера людей были бы сделаны пользой помочь установить это Mural, even so не получают для того чтобы завоевать превосходные зрачки. Оно оставило мне уныло, было иметь то, котор нужно общаться с невежественной злобой людей, что они смеялись над, нашей ориентации. Они laugh at проблема afflicts наш мир сегодня. (Будущее этих). Некоторо, эти которые смеялись над, не идут быть первыми, очень меньше последние одни, будут cliente которое этот тип препоны, мы идет всегда находить. Только что мы сделаны пользой смотреть на их. Мы заинтересованн в устанавливать это pra проекта для того чтобы действовать. Произвести новые идеи. Это также будет задача. Всегда улучшать работу мы делаем сегодня.
Важно стоять вне что этот журнал Mural, not only принадлежит команда что мы устанавливаем. Хотя несколько будут часть, этот проект принадлежит к всем, общине, к другим школам. Мы только ждем что все сотрудничают, не смущаем, мы ждем что galera дает критически предложения и, все радушны!
Будет нашим первым проектом, нашей первой деятельностью, нашим первым отключением к этому миру.
Мы хотим debate, поспорить, в их, котор нужно стать критиками, поспорить…
E прежде всего, мы хотим ПОДЕЙСТВОВАТЬ!
«Зрение без действия, не делает пропуск сновидения.
Действие без зрения одно времяпровождение.
Зрение с действием может изменить мир. «
(Марта Medeiros)
Automatically translated into Russian thanks to WorldLingo
Первый столб… , котор нужно написать? как начать? subject to обслуживание?
Я всегда думаю о этом, и он никогда не оставляет ничего…
Это также случается в ours дн--день, когда мы имеем идею, но мы не устанавливаем ее в практически, от страха если проходящ для ridicule, страха критически одних, на последнем, стыде показать правильные идеи.
Но… если весь думать таким образом, как пойдите начать что-то? Как мы идем поспорить, debate, улучшить идеи? Планы? Действия?
Iий также, котор оно было этих, то только подумал (по крайней мере оно tried, rs) о что-то, счесл законно если такой план случился, то но никогда он не пошел позади, всегда налево для одного другого «супер-героя» начать подействовать, внести изменения. Но в мире где мы живем сегодня, который не знает окружающее и социальное проблемы которые мы терпим сегодня, если он проходит для невежественного.
Куда мы идем остановить с такими проблемами if not для того чтобы подействовать?
Будет той старой историей, если каждое одно для того чтобы сделать свою часть, может да улучшить мир. Каждое верит этому. Но почему никто действует? почему каждое ждет другую персону, котор нужно подействовать?
Некоторые egoistic в точке зрения, том если сделать некоторую вещь для того чтобы улучшить (в случае, политиканах), не сделайте ничего, то, находке после этого, которая никто нужно для того чтобы подействовать. Куда мы идем остановить при люди думая в этой дороге?
К временам, я воспринимаю это в моей школе. Друзья, не потревожены в оставлять чистая окружающая среда, играя бумажные малые шарики в реальном маштабе времени. Возможно оно нуждается в их будет совестью, сыграть роли, в которых они только расточительствуют, обязательно для того чтобы разрушить пущу, установить в опасности жизнь животных которые много в тушить, к deforest.
Эти люди не воспринимают что они разрушают правильный patrimony. Правильная жизнь.
Если каждое будет иметь ориентации как это, то оно идет быть будущего своих детей? своих внуков и greats-внука? Оно идет быть будущего детенышей сегодня? нашего будущего?
Каждое утомленн для того чтобы знать все это, но почему просто они игнорирует вопрос?
E мы come back в я процитировал: для страха, котор нужно начать подействовать.
Первый шаг всегда само трудно, но нам нужно искать информацию, воодушевленность, если для того чтобы включить правды о, то он тревожится вы или он делает вами наилучшим образом. Она обязательно для того чтобы организовать время и космос.
Моей воодушевленностью был и будет мой брат. С своими некоторыми идеями и задачами.
Много написали свои истории здесь, также простимулировали меня установить фронт pra идеи.
Я воспринял, то реально, если люди «для того чтобы вытянуть провод», мы идут к unchain некоторые вопросы, то несколько других вопросов, несколько других идей. Вещь вытягивает другое одно.
Сегодня, мы имеем некоторые medias и ресурсы.
С присытствыющим интернетом в нашей жизни, мы имеем мир в наших руках, для использования и для того чтобы злоупотреблять информации.
Мы не можем иметь стыд спросить, divulge, ask for.
Iий и друг, Anamaria, мы имели идею начать некоторую RABOTу в школе, мы реально решаем сделать некоторую вещь. Журнал Mural, с задачей для того чтобы приобрести знание зрачки на окружающих и социальная проблема, для того чтобы произвести новые идеи. Мы разговариваем с педагогическими координаторами и профессорами, и имели полную поддержку.
Мы проходим после этого идею для бумаги. Мы регистрируем мы хотим сделать.
После этого мы сделали партнерства с школой семьи, где внутри они поставила к некоторым ресурсам и материалам к им.
Вчера (20/10/2008) и сегодня, мы divulge наши деятельности для зрачков. Люди уже ждали entertainer номера людей были бы сделаны пользой помочь установить это Mural, even so не получают для того чтобы завоевать превосходные зрачки. Оно оставило мне уныло, было иметь то, котор нужно общаться с невежественной злобой людей, что они смеялись над, нашей ориентации. Они laugh at проблема afflicts наш мир сегодня. (Будущее этих). Некоторо, эти которые смеялись над, не идут быть первыми, очень меньше последние одни, будут cliente которое этот тип препоны, мы идет всегда находить. Только что мы сделаны пользой смотреть на их. Мы заинтересованн в устанавливать это pra проекта для того чтобы действовать. Произвести новые идеи. Это также будет задача. Всегда улучшать работу мы делаем сегодня.
Важно стоять вне что этот журнал Mural, not only принадлежит команда что мы устанавливаем. Хотя несколько будут часть, этот проект принадлежит к всем, общине, к другим школам. Мы только ждем что все сотрудничают, не смущаем, мы ждем что galera дает критически предложения и, все радушны!
Будет нашим первым проектом, нашей первой деятельностью, нашим первым отключением к этому миру.
Мы хотим debate, поспорить, в их, котор нужно стать критиками, поспорить…
E прежде всего, мы хотим ПОДЕЙСТВОВАТЬ!
«Зрение без действия, не делает пропуск сновидения.
Действие без зрения одно времяпровождение.
Зрение с действием может изменить мир. «
(Марта Medeiros)
Houding en Problemen Socioambientais
Automatically translated into Dutch thanks to WorldLingo
Eerste post… wat te schrijven? hoe te te beginnen? welk onderwerp te behandelen?
Ik denk altijd over dit, en het verlaat nooit niets…
Dit gebeurt ook day-by-day in van ons, wanneer wij een idee hebben, maar wij plaatsen het niet in praktisch, van vrees voor als het overgaan voor spot, vrees voor de kritieke, uiteindelijk, schande om de juiste ideeën te tonen.
Maar… als allen om zo te denken, zoals gaan om iets te beginnen? Hoe wij gaan, om de ideeën te verbeteren te debatteren debatteren? De plannen? De acties?
I ook was het hiervan, die slechts (minstens probeerde het, rs) over iets dachten, wettelijk gevonden als dergelijk plan gebeurde, maar nooit ging het achter, altijd elkaar weggegaan voor „super-held“ beginnen te handelen, om het verschil te maken. Maar in de wereld waar wij vandaag leven, die omringend en sociaal niet de problemen kent dieaan wij vandaag lijden, als het voor onwetend overgaat.
Waar wij gaan met dergelijke problemen als niet om te handelen ophouden?
Het is die oude geschiedenis, als elke men om zijn deel te maken, de wereld kan ja verbeteren. Iedereen gelooft dit. Maar waarom niemand handelt? waarom iedereen wacht een andere persoon om te handelen?
Wat zijn egoïstisch in het standpunt, dat als wie één of ander te verbeteren ding zou moeten maken (in het geval, de politici), niets niet maak, dan vinden, dat niemand om nodig heeft te handelen. Waar wij gaan met op deze wijze denken mensen die ophouden?
Aan The Times, neem ik dit in mijn school waar. De vrienden, zijn niet ongerust gemaakt in het verlaten van het schone milieu, levende het spelen document kleine ballen. Misschien wat het in hen niet heeft het geweten dat, is om de rollen te spelen, waarin zij slechts verspillen, is noodzakelijk om een bos te vernietigen, om op risico te plaatsen het leven van dieren dat velen in het doven, aan het meest deforest zijn.
Deze mensen nemen niet waar dat zij het juiste patrimonium vernietigen. Het juiste leven.
Als iedereen houdingen zoals dit zal hebben, wat het gaat van de toekomst van zijn kinderen zijn? Van zijn kleinzonen en greats-kleinzoon? Wat het gaat van de toekomst van de jongelui van vandaag zijn? Van onze toekomst?
Iedereen is vermoeid om alles te kennen dit, maar waarom zij eenvoudig het onderwerp negeren?
E wij komen terug in wat ik aanhaalde: voor de vrees beginnen te handelen.
De eerste stap is altijd het moeilijkst, maar wij moeten informatie, inspiratie zoeken, als om van waarheid te impliceren over wat hij zich u ongerust maakt of wat hij u goed maakt. Zij is noodzakelijk om tijd en ruimte te organiseren.
Mijn inspiratie was en is mijn broer. Met zijn sommige ideeën en doelstellingen.
Velen die zijn geschiedenissen hier hadden geschreven hadden, ook me bevorderd om een voorzijde van ideepra te plaatsen.
Ik nam waar, die werkelijk, als mensen „om een draad“ te trekken, wij sommige onderwerpen gaan ontketenen, verscheidene andere onderwerpen, verscheidene andere ideeën. Een ding trekt een andere.
Vandaag, hebben wij sommige media en middelen.
Met huidig Internet in ons leven, hebben wij de wereld in onze handen, om de informatie te gebruiken en te misbruiken.
Wij kunnen schande hebben niet vragen, te onthullen, om te vragen om.
I en een vriend, Anamaria, hadden wij een idee om wat activiteit in de school te beginnen, beslissen wij werkelijk één of ander ding te maken. Een Mural Tijdschrift, met de doelstelling om kennis te verwerven de leerlingen op de omringende en sociale problemen, om nieuwe ideeën te produceren. Wij spreken met pedagogische coördinatoren en professoren, en hadden de totale steun.
Wij gaan toen het idee voor een document over. Wij registreren wat wij willen maken.
Dan maakten wij vennootschappen met de School van de Familie, waar in zij hadden geleverd aan sommige middelen en materialen aan hen.
Gisteren (20/10/2008) en vandaag, onthullen wij onze activiteiten voor de leerlingen. De mensen wachtten reeds een aantalentertainer van mensen die tot gebruik worden gemaakt om dit Mural helpen op te zetten, maar toch verkrijgen om geen uitstekende leerlingen te veroveren. Wat het me droevig verliet, moest dat hebben om onwetende mensenminachting te behandelen, die zij, van onze houding hadden gelachen. Zij hadden bij een probleem gelachen dat onze wereld van vandaag treft. (Wat de toekomst hiervan). Zeker, gaan deze die hadden gelachen, zijn geen eerste, veel minder de laatste, zijn cliente dat dit type van hindernis, wij altijd gaan vinden. Slechts dat wij tot gebruik worden gemaakt om hen onder ogen te zien. Wij zijn geinteresseerd in het plaatsen van dit projectpra aan functie. Om nieuwe ideeën te produceren. Dit ook is een doelstelling. Het werk altijd om te verbeteren dat wij vandaag maken.
Het is belangrijk om duidelijk uit te komen dat dit Mural Tijdschrift, niet alleen het team behoort dat wij opzetten. Hoewel weinigen deel zijn, behoort dit project tot allen, de gemeenschap, aan andere scholen. Wij wachten slechts dat iedereen samenwerkt, niet verwart, wachten wij dat galera kritieke suggesties geeft en, alles is welkom!
Het is ons eerste project, onze eerste activiteit, onze eerste reis aan deze wereld.
Wij willen debatteren, in hen debatteren om critici te worden, te debatteren…
E vooral, willen wij HANDELEN!
De „visie zonder actie, gaat niet van een droom over.
De actie zonder visie is alleen pastime.
De visie met actie kan de wereld veranderen. „
(Martha Medeiros)
Automatically translated into Dutch thanks to WorldLingo
Eerste post… wat te schrijven? hoe te te beginnen? welk onderwerp te behandelen?
Ik denk altijd over dit, en het verlaat nooit niets…
Dit gebeurt ook day-by-day in van ons, wanneer wij een idee hebben, maar wij plaatsen het niet in praktisch, van vrees voor als het overgaan voor spot, vrees voor de kritieke, uiteindelijk, schande om de juiste ideeën te tonen.
Maar… als allen om zo te denken, zoals gaan om iets te beginnen? Hoe wij gaan, om de ideeën te verbeteren te debatteren debatteren? De plannen? De acties?
I ook was het hiervan, die slechts (minstens probeerde het, rs) over iets dachten, wettelijk gevonden als dergelijk plan gebeurde, maar nooit ging het achter, altijd elkaar weggegaan voor „super-held“ beginnen te handelen, om het verschil te maken. Maar in de wereld waar wij vandaag leven, die omringend en sociaal niet de problemen kent dieaan wij vandaag lijden, als het voor onwetend overgaat.
Waar wij gaan met dergelijke problemen als niet om te handelen ophouden?
Het is die oude geschiedenis, als elke men om zijn deel te maken, de wereld kan ja verbeteren. Iedereen gelooft dit. Maar waarom niemand handelt? waarom iedereen wacht een andere persoon om te handelen?
Wat zijn egoïstisch in het standpunt, dat als wie één of ander te verbeteren ding zou moeten maken (in het geval, de politici), niets niet maak, dan vinden, dat niemand om nodig heeft te handelen. Waar wij gaan met op deze wijze denken mensen die ophouden?
Aan The Times, neem ik dit in mijn school waar. De vrienden, zijn niet ongerust gemaakt in het verlaten van het schone milieu, levende het spelen document kleine ballen. Misschien wat het in hen niet heeft het geweten dat, is om de rollen te spelen, waarin zij slechts verspillen, is noodzakelijk om een bos te vernietigen, om op risico te plaatsen het leven van dieren dat velen in het doven, aan het meest deforest zijn.
Deze mensen nemen niet waar dat zij het juiste patrimonium vernietigen. Het juiste leven.
Als iedereen houdingen zoals dit zal hebben, wat het gaat van de toekomst van zijn kinderen zijn? Van zijn kleinzonen en greats-kleinzoon? Wat het gaat van de toekomst van de jongelui van vandaag zijn? Van onze toekomst?
Iedereen is vermoeid om alles te kennen dit, maar waarom zij eenvoudig het onderwerp negeren?
E wij komen terug in wat ik aanhaalde: voor de vrees beginnen te handelen.
De eerste stap is altijd het moeilijkst, maar wij moeten informatie, inspiratie zoeken, als om van waarheid te impliceren over wat hij zich u ongerust maakt of wat hij u goed maakt. Zij is noodzakelijk om tijd en ruimte te organiseren.
Mijn inspiratie was en is mijn broer. Met zijn sommige ideeën en doelstellingen.
Velen die zijn geschiedenissen hier hadden geschreven hadden, ook me bevorderd om een voorzijde van ideepra te plaatsen.
Ik nam waar, die werkelijk, als mensen „om een draad“ te trekken, wij sommige onderwerpen gaan ontketenen, verscheidene andere onderwerpen, verscheidene andere ideeën. Een ding trekt een andere.
Vandaag, hebben wij sommige media en middelen.
Met huidig Internet in ons leven, hebben wij de wereld in onze handen, om de informatie te gebruiken en te misbruiken.
Wij kunnen schande hebben niet vragen, te onthullen, om te vragen om.
I en een vriend, Anamaria, hadden wij een idee om wat activiteit in de school te beginnen, beslissen wij werkelijk één of ander ding te maken. Een Mural Tijdschrift, met de doelstelling om kennis te verwerven de leerlingen op de omringende en sociale problemen, om nieuwe ideeën te produceren. Wij spreken met pedagogische coördinatoren en professoren, en hadden de totale steun.
Wij gaan toen het idee voor een document over. Wij registreren wat wij willen maken.
Dan maakten wij vennootschappen met de School van de Familie, waar in zij hadden geleverd aan sommige middelen en materialen aan hen.
Gisteren (20/10/2008) en vandaag, onthullen wij onze activiteiten voor de leerlingen. De mensen wachtten reeds een aantalentertainer van mensen die tot gebruik worden gemaakt om dit Mural helpen op te zetten, maar toch verkrijgen om geen uitstekende leerlingen te veroveren. Wat het me droevig verliet, moest dat hebben om onwetende mensenminachting te behandelen, die zij, van onze houding hadden gelachen. Zij hadden bij een probleem gelachen dat onze wereld van vandaag treft. (Wat de toekomst hiervan). Zeker, gaan deze die hadden gelachen, zijn geen eerste, veel minder de laatste, zijn cliente dat dit type van hindernis, wij altijd gaan vinden. Slechts dat wij tot gebruik worden gemaakt om hen onder ogen te zien. Wij zijn geinteresseerd in het plaatsen van dit projectpra aan functie. Om nieuwe ideeën te produceren. Dit ook is een doelstelling. Het werk altijd om te verbeteren dat wij vandaag maken.
Het is belangrijk om duidelijk uit te komen dat dit Mural Tijdschrift, niet alleen het team behoort dat wij opzetten. Hoewel weinigen deel zijn, behoort dit project tot allen, de gemeenschap, aan andere scholen. Wij wachten slechts dat iedereen samenwerkt, niet verwart, wachten wij dat galera kritieke suggesties geeft en, alles is welkom!
Het is ons eerste project, onze eerste activiteit, onze eerste reis aan deze wereld.
Wij willen debatteren, in hen debatteren om critici te worden, te debatteren…
E vooral, willen wij HANDELEN!
De „visie zonder actie, gaat niet van een droom over.
De actie zonder visie is alleen pastime.
De visie met actie kan de wereld veranderen. „
(Martha Medeiros)
موقف و [سسوأمبينتيس] مشاكل
Automatically translated into Arabic thanks to WorldLingo
[فيرست بوست]… ماذا أن يكتب? كيف أن يبدأ? أيّ [سوبجكت تو] متعة?
أنا دائما أفكّر حول هذا, ويترك هو أبدا لاشيء…
يحدث هذا أيضا في خاصّتي [د-ب-دي], عندما نحن نتلقّى فكرة, غير أنّ نحن لا نضع هو في عمليّة, من خوف من إن يمرّ لسخرية, خوف من الحرجة أحد, في أخرى, عار أن يعرض الأفكار مناسبة.
غير أنّ… إن كلّ أن يفكّر لذلك, بما أنّ يذهب أن يبدأ شيء? كيف نحن نذهب أن يجادل, أن يناقش, أن يحسن الأفكار? الخطط? الأعمال?
فكّر [إي] أيضا هو كان من هذا, أنّ فقط (على الأقلّ هو مجرّبة, [رس]) حول شيء, أسّس جائز إن هذا خطة حدث, غير أنّ أبدا هو ذهب وراء, دائما يسارا لواحدة آخر "[سوبر-هرو]" أن يبدأ أن يتصرّف, أن يجعل الفرق. غير أنّ في العالم حيث نحن نعيش اليوم, الذي لا يعرف بيجيّة واجتماعيّة المشاكل أنّ نحن نعاني اليوم, إن هو يمرّ لجاهلة.
أين نحن نذهب أن يتوقّف مع هذا مشاكل [إيف نوت] أن يتصرّف?
هو أنّ تاريخ قديمة, إن [إش ون] أن يجعل جزءه, يستطيع نعم حسنت العالم. كلّ واحد يصدر هذا. غير أنّ لماذا لا أحد يتصرّف? ينتظر لماذا كلّ واحد آخر شخص أن يتصرّف?
بعض [إغيستيك] في ال [بوينت وف فيو], أنّ إن الذي اضطرّ جعلت بعض شيء أن يحسن (في الحالة, سياسيات), لا يجعل لاشيء, اكتشاف بعد ذلك, أنّ لا أحد يحتاج أن يتصرّف. أين نحن نذهب أن يتوقّف مع الناس يفكّر في هذا طريق?
إلى الأوقات, يلاحظ أنا هذا في مدرستي. لا يقلق صديقات, في يترك البيئة نظيفة, حيّة يلعب كرات ورقيّة صغيرة. ربّما ماذا هو يفتقر في هم الضمير أنّ, أن يلعب الأدوار, في أيّ هم فقط يبدّدون, يكون ضروريّة أن يدمّر غابة, أن يضع في خطر الحياة الحيوانات الذي كثير يكون في يخمد, أن [دفورست].
لا يلاحظ هذا الناس أنّ هم يدمّرون الميراث مناسبة. الحياة مناسبة.
إن كلّ واحد سيتلقّى مواقف بما أنّ هذا, ماذا هو يذهب أن يكون من المستقبل من أطفاله? من ه حفيدات و [غرتس-غرندسن]? ماذا هو يذهب أن يكون من المستقبل من الشباب من اليوم? من مستقبلنا?
كلّ واحد تعبة أن يعرف كلّ شيء هذا, غير أنّ لما ببساطة هم يتجاهل الموضوع?
[إ] يعاود نحن في ماذا أنا ذكرت: للخوف أن يبدأ أن يتصرّف.
الخطوة أولى دائما أكثر يصعب, غير أنّ يحتاج نحن أن يبحث معلومة, شهيق, إن أن يتضمّن من حقيقة حول ماذا هو يقلق أنت أو ماذا هو يجعل أنت جيّدا. هو ضروريّة أن ينظّم وقت وفراغ.
كان شهيقي وأخي. مع ه بعض أفكار وأهداف.
حثّني كثير أنّ كان قد كتب تاريخه هنا, تلقّى أيضا أن يضع فكرة [برا] جبهة.
أنا لاحظت, أنّ حقّا, إن الناس "أن يسحب سلك", نحن يذهبون إلى [أونشين] بعض مواضيع, عدّة أخرى مواضيع, عدّة أخرى أفكار. شيء يسحب آخر واحدة.
اليوم, يتلقّى نحن بعض [مديس] وموردات.
مع الإنترنت حاضرة في حياتنا, يتلقّى نحن العالم في أيادينا, أن يستعمل وأن يسيء المعلومة.
نحن يستطيع لا يتلقّى عار أن يسأل, أن ينشر, أن يسأل ل.
[إي] وصديقة, [أنمريا], تلقّى نحن فكرة أن يبدأ بعض نشاط في المدرسة, نحن حقّا يقرّر أن يجعل بعض شيء. رسم جداريّ [بريوديكل], مع الهدف أن يكتسب معرفة التلميذات على البيتيّة ومشاكل اجتماعيّة, أن يلد أفكار جديدة. نحن نتحدّث مع تربويّة منسقات وأستاذات, وتلقّى الدعم إجماليّة.
نحن نمرّ بعد ذلك الفكرة لورقة. نحن نسجّل ماذا نحن نريد أن يجعل.
بعد ذلك جعل نحن مشاركات مع المدرسة من الأسرة, حيث داخل هم كانوا قد زوّدوا إلى بعض موردات و [متريلس] إلى هم.
بالأمس (20/10/2008) واليوم, ينشر نحن أنشطتنا للتلميذات. انتظر الناس سابقا رقم مسلية الالناس الذي كنت جعلت إستعمال أن يساعد أن يعلو هذا رسم جداريّ, [إفن س] لا ينال أن يغزو تلميذات ممتازة. ماذا هو تركني حزينة, كان أن يتلقّى أنّ أن يعالج مع جاهلة الناس إحتقار, أنّ هم كانوا قد ضحكوا, من موقفنا. هم كانوا قد [لو ت] مشكلة أنّ يحزن عالمنا من اليوم. (أيّ المستقبل من هذا). بالتّأكيد, لا يذهب هذا أنّ كان قد ضحك, أن يكون أولى, كثير أقلّ المتأخّرة أحد, [كلينت] أنّ هذا نوع العائقة, نحن يذهب أن دائما وجدت. فقط أنّ جعلت نحن إستعمال أن يواجههم. نحن راغبة في يضع هذا مشروع [برا] أن يعمل. أن يلد أفكار جديدة. هذا أيضا هدف. أن دائما حسنت العمل أنّ نحن يكون نجعل اليوم.
هو مهمّة أن يقف خارجا أنّ هذا رسم جداريّ ينتسب [بريوديكل], ليس فحسب الفريق أنّ نحن نعلو. رغم أنّ قليل يكون جزء, ينتسب هذا مشروع إلى كلّ, الجماعة, إلى أخرى مدارس. نحن فقط نّتظر أنّ يتعاون كلّ, لا يربك, نحن نّتظر أنّ [غلرا] يعطي اقتراحات حرجة و, كلّ شيء مرحّبة!
هو مشروعنا أولى, نشاطنا أولى, رحلتنا أولى إلى هذا عالم.
نحن نريد أن يناقش, أن يجادل, في هم أن يصبح ناقدات, أن يجادل…
[إ] خاصّة, يريد نحن أن يتصرّف!
"يتمّ الرؤية دون عمل, لا ممر من حلم.
العمل دون رؤية بانفراد تسلية.
الرؤية مع عمل يستطيع غيّرت العالم. "
([مرثا] [مديروس])
Automatically translated into Arabic thanks to WorldLingo
[فيرست بوست]… ماذا أن يكتب? كيف أن يبدأ? أيّ [سوبجكت تو] متعة?
أنا دائما أفكّر حول هذا, ويترك هو أبدا لاشيء…
يحدث هذا أيضا في خاصّتي [د-ب-دي], عندما نحن نتلقّى فكرة, غير أنّ نحن لا نضع هو في عمليّة, من خوف من إن يمرّ لسخرية, خوف من الحرجة أحد, في أخرى, عار أن يعرض الأفكار مناسبة.
غير أنّ… إن كلّ أن يفكّر لذلك, بما أنّ يذهب أن يبدأ شيء? كيف نحن نذهب أن يجادل, أن يناقش, أن يحسن الأفكار? الخطط? الأعمال?
فكّر [إي] أيضا هو كان من هذا, أنّ فقط (على الأقلّ هو مجرّبة, [رس]) حول شيء, أسّس جائز إن هذا خطة حدث, غير أنّ أبدا هو ذهب وراء, دائما يسارا لواحدة آخر "[سوبر-هرو]" أن يبدأ أن يتصرّف, أن يجعل الفرق. غير أنّ في العالم حيث نحن نعيش اليوم, الذي لا يعرف بيجيّة واجتماعيّة المشاكل أنّ نحن نعاني اليوم, إن هو يمرّ لجاهلة.
أين نحن نذهب أن يتوقّف مع هذا مشاكل [إيف نوت] أن يتصرّف?
هو أنّ تاريخ قديمة, إن [إش ون] أن يجعل جزءه, يستطيع نعم حسنت العالم. كلّ واحد يصدر هذا. غير أنّ لماذا لا أحد يتصرّف? ينتظر لماذا كلّ واحد آخر شخص أن يتصرّف?
بعض [إغيستيك] في ال [بوينت وف فيو], أنّ إن الذي اضطرّ جعلت بعض شيء أن يحسن (في الحالة, سياسيات), لا يجعل لاشيء, اكتشاف بعد ذلك, أنّ لا أحد يحتاج أن يتصرّف. أين نحن نذهب أن يتوقّف مع الناس يفكّر في هذا طريق?
إلى الأوقات, يلاحظ أنا هذا في مدرستي. لا يقلق صديقات, في يترك البيئة نظيفة, حيّة يلعب كرات ورقيّة صغيرة. ربّما ماذا هو يفتقر في هم الضمير أنّ, أن يلعب الأدوار, في أيّ هم فقط يبدّدون, يكون ضروريّة أن يدمّر غابة, أن يضع في خطر الحياة الحيوانات الذي كثير يكون في يخمد, أن [دفورست].
لا يلاحظ هذا الناس أنّ هم يدمّرون الميراث مناسبة. الحياة مناسبة.
إن كلّ واحد سيتلقّى مواقف بما أنّ هذا, ماذا هو يذهب أن يكون من المستقبل من أطفاله? من ه حفيدات و [غرتس-غرندسن]? ماذا هو يذهب أن يكون من المستقبل من الشباب من اليوم? من مستقبلنا?
كلّ واحد تعبة أن يعرف كلّ شيء هذا, غير أنّ لما ببساطة هم يتجاهل الموضوع?
[إ] يعاود نحن في ماذا أنا ذكرت: للخوف أن يبدأ أن يتصرّف.
الخطوة أولى دائما أكثر يصعب, غير أنّ يحتاج نحن أن يبحث معلومة, شهيق, إن أن يتضمّن من حقيقة حول ماذا هو يقلق أنت أو ماذا هو يجعل أنت جيّدا. هو ضروريّة أن ينظّم وقت وفراغ.
كان شهيقي وأخي. مع ه بعض أفكار وأهداف.
حثّني كثير أنّ كان قد كتب تاريخه هنا, تلقّى أيضا أن يضع فكرة [برا] جبهة.
أنا لاحظت, أنّ حقّا, إن الناس "أن يسحب سلك", نحن يذهبون إلى [أونشين] بعض مواضيع, عدّة أخرى مواضيع, عدّة أخرى أفكار. شيء يسحب آخر واحدة.
اليوم, يتلقّى نحن بعض [مديس] وموردات.
مع الإنترنت حاضرة في حياتنا, يتلقّى نحن العالم في أيادينا, أن يستعمل وأن يسيء المعلومة.
نحن يستطيع لا يتلقّى عار أن يسأل, أن ينشر, أن يسأل ل.
[إي] وصديقة, [أنمريا], تلقّى نحن فكرة أن يبدأ بعض نشاط في المدرسة, نحن حقّا يقرّر أن يجعل بعض شيء. رسم جداريّ [بريوديكل], مع الهدف أن يكتسب معرفة التلميذات على البيتيّة ومشاكل اجتماعيّة, أن يلد أفكار جديدة. نحن نتحدّث مع تربويّة منسقات وأستاذات, وتلقّى الدعم إجماليّة.
نحن نمرّ بعد ذلك الفكرة لورقة. نحن نسجّل ماذا نحن نريد أن يجعل.
بعد ذلك جعل نحن مشاركات مع المدرسة من الأسرة, حيث داخل هم كانوا قد زوّدوا إلى بعض موردات و [متريلس] إلى هم.
بالأمس (20/10/2008) واليوم, ينشر نحن أنشطتنا للتلميذات. انتظر الناس سابقا رقم مسلية الالناس الذي كنت جعلت إستعمال أن يساعد أن يعلو هذا رسم جداريّ, [إفن س] لا ينال أن يغزو تلميذات ممتازة. ماذا هو تركني حزينة, كان أن يتلقّى أنّ أن يعالج مع جاهلة الناس إحتقار, أنّ هم كانوا قد ضحكوا, من موقفنا. هم كانوا قد [لو ت] مشكلة أنّ يحزن عالمنا من اليوم. (أيّ المستقبل من هذا). بالتّأكيد, لا يذهب هذا أنّ كان قد ضحك, أن يكون أولى, كثير أقلّ المتأخّرة أحد, [كلينت] أنّ هذا نوع العائقة, نحن يذهب أن دائما وجدت. فقط أنّ جعلت نحن إستعمال أن يواجههم. نحن راغبة في يضع هذا مشروع [برا] أن يعمل. أن يلد أفكار جديدة. هذا أيضا هدف. أن دائما حسنت العمل أنّ نحن يكون نجعل اليوم.
هو مهمّة أن يقف خارجا أنّ هذا رسم جداريّ ينتسب [بريوديكل], ليس فحسب الفريق أنّ نحن نعلو. رغم أنّ قليل يكون جزء, ينتسب هذا مشروع إلى كلّ, الجماعة, إلى أخرى مدارس. نحن فقط نّتظر أنّ يتعاون كلّ, لا يربك, نحن نّتظر أنّ [غلرا] يعطي اقتراحات حرجة و, كلّ شيء مرحّبة!
هو مشروعنا أولى, نشاطنا أولى, رحلتنا أولى إلى هذا عالم.
نحن نريد أن يناقش, أن يجادل, في هم أن يصبح ناقدات, أن يجادل…
[إ] خاصّة, يريد نحن أن يتصرّف!
"يتمّ الرؤية دون عمل, لا ممر من حلم.
العمل دون رؤية بانفراد تسلية.
الرؤية مع عمل يستطيع غيّرت العالم. "
([مرثا] [مديروس])
Tags:
Bruna Milani's Profile
Bruna Milani's Friends
Atitude e Problemas...
October 2008
atitude ação começar futuro idéias meioambiente projeto équipe
Topics
Friends
Ahed Ali
Anamaria Almeida
carlos Eduardo Giacomino
clarita zarate
Efraim Neto
Elaine CrisXavante (Comitiva Esperança)
Keicyane
Luciana Brasil
Mandaa *
Mohammed Jahjouh
Ogaga Onowighose
Paulo Farine
Youth Fed
Bruna Milani's Friends
Latest Posts
Atitude e Problemas...
Monthly Archive
October 2008
Change Language
Tags Archive
atitude ação começar futuro idéias meioambiente projeto équipe
Filter By Type
Topics
Friends
Ahed Ali
Anamaria Almeida
carlos Eduardo Giacomino
clarita zarate
Efraim Neto
Elaine CrisXavante (Comitiva Esperança)
Keicyane
Luciana Brasil
Mandaa *
Mohammed Jahjouh
Ogaga Onowighose
Paulo Farine
Youth Fed
4072 views